Νικόλαος Κ. Ρόζος. (20/12/1924 - 19/7/2019)

Υπήρξε ο μακροβιότερος από τα αδέρφια του, τον Γιάννη (τελωνιακό) σκοτώθηκε στο Αλιβέρι το 1944 ετών 27, τον Χριστόφορο (τελωνιακό) απεβίωσε το 1990 ετών 73, τον Σωτήρη (αστυνομικό) απεβίωσε το 1997 ετών 72, την Μαρία απεβίωσε το 2007 ετών 85.
-----------------------------------
Γέννημα θρέμμα της Αιγείρας, άριστος γνώστης των γεγονότων, που έλαβαν χώρα στην ευρύτερη περιοχή από τα παιδικά του χρόνια.

Με τις «ζωντανές» και τεκμηριωμένες διηγήσεις του, σε καθοδηγούσε ώστε να δημιουργείς μια πλήρη εικόνα εκείνου του μακρινού παρελθόντος. Στην κυριολεξία μας δίδαξε πώς να αγαπήσουμε κι εμείς τον τόπο μας, μέσα από αυτές τις περιγραφές.

Πως αλλιώς θα «βλέπαμε» τη χάραξη και κατασκευή της παλαιάς Εθνικής από τα Μαύρα Λιθάρια ως το Θολοπόταμο περί το 1936-1937. Ως τότε τα αυτοκίνητα από Αθήνα προχωρούσαν παραλιακά της «αρχόντισσας» περνούσαν από κάποιο υποτυπώδες γεφύρι τον Κριό και ανέβαιναν στη «δημοσιά» πλησίον του Αγίου Παντελεήμωνος.
 
Λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές, αρχικά φοίτησε στην Ακράτα και τα δύο τελευταία χρόνια στο Γυμνάσιο Δερβενίου. Βλέπετε, η αγορά ενός ποδηλάτου που ήταν «είδος πολυτελείας» την εποχή εκείνη [το οποίο διατηρείται «ατόφιο» μέχρι σήμερα] ήταν πιο χρήσιμο στην παραλιακή διαδρομή Αιγείρα-Δερβένι...

Συγκλονιστικές ήταν και οι ιστορίες από τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής. Μας «έδειξε» την ανατίναξη του γερμανικού τρένου από τους αντάρτες το 1943 πεντακόσια μέτρα ανατολικότερα τού Κριού, καθώς και την «κατεδάφιση» της γέφυρας του Κριού από τούς Γερμανούς κατά την υποχώρησή τους. Από τη φοβερή εκείνη ανατίναξη, που "έβρεχε" τραβέρσες και ράγες ολόγυρα, ένας Αυστριακός αξιωματικός λίγο πριν την πυροδότηση μπήκε στις παρακείμενες οικίες ανοίγοντας πόρτες και παράθυρα για να μη διαλυθούν από το ωστικό κύμα...
Υψηλότατου ρίσκου για τη ζωή του και κατ' επέκταση όλης της οικογένειας, ήταν η δολιοφθορά που έκαναν μια νύχτα μαζί με τον αδελφό του τον Σωτήρη, σε ένα Γερμανικό τανκ το οποίο ήταν σταθμευμένο εκεί που είναι σήμερα ο πεζόδρομος με τα σκαλοπάτια προς την θάλασσα. Ανέβηκαν επάνω στο τανκ (ο Γερμανός φρουρός ήταν μερικά μέτρα μακριά) και αφαίρεσαν δύο μεγάλα μπιτόνια με καύσιμα τα οποία τα έθαψαν στου Αρμυρού το Λαγκάδι. Πράξη η οποία ύστερα από μερικές δεκαετίες αναγνωρίστηκε ως αντιστασιακή.
 
Η θητεία του στο στράτευμα (που ήρθε αναγκαστικά μετά την γερμανική κατοχή), είχε ως αποτέλεσμα να ζήσει (για τέσσερα σχεδόν χρόνια) τον εφιάλτη του εμφυλίου στο Γράμμο και το Βίτσι. «Ούτε η ψυχή μου δεν θέλω να περάσει από κει επάνω» μας έλεγε κάθε φορά που μας αφηγείτο όλα όσα φοβερά βίωσε εκεί. Με υπερηφάνεια όμως σχολίαζε την περίοδο που ήταν εκπαιδευτής νεοσυλλέκτων στο στρατόπεδο της Κορίνθου.

Η δεκαετία του 1950 τον βρήκε στην Αθήνα. Εκεί είχε παππούδες εκ μητρός, θείους, αδέρφια και ξαδέρφια. Σύντομα όμως (παρ’ ότι βρήκε αμέσως εργασία) ένοιωσε ότι η ζωή στο χωριό του ταίριαζε καλύτερα...

Επέστρεψε στην Αιγείρα και η ενασχόληση με την γεωργία έγινε μεράκι και τρόπος ζωής, αναμόρφωσε τα κτήματα ενισχύοντας την παραγωγικότητα.

Το 1957 παντρεύτηκε την Αργυρή το γένος Γιαννοπούλου και απέκτησαν δύο αγόρια. Τον Κώστα και τον Δημήτρη

Παράλληλα, η αγάπη του για το ποδόσφαιρο τον ώθησε να ξεκινήσει μαζί με τους νέους της Αιγείρας τη δημιουργία μιας μικρής ομάδας που την ονόμασαν Θύελλα. Απ’ το ξεκίνημα των προπονήσεων αντιλήφθηκε ότι ομάδα χωρίς «έδρα» δεν μπορεί να σταθεί... Εκείνη η μεγάλη νησίδα στο τεράστιο (τότε) δέλτα του Κριού θα μπορούσε να γίνει «στάδιο»!
Έτσι, όλοι αποδέχτηκαν με χαρά την σκέψη του αυτή και μετά από κάθε προπόνηση συνέχιζαν τη γυμναστική τους, αφαιρώντας συνεχώς τις ποταμίσιες πέτρες από το «τερέν…»
Η ομάδα όμως είχε και άλλες ανάγκες: Αθλητικά παπούτσια, φόρμες μπάλες…
Όνειρα απατηλά για κείνη την μεταπολεμική περίοδο !
Τότε ο Νίκος έκανε το εξής: Αν και Ολυμπιακός εκ ...γενετής, δεν δίστασε να χτυπήσει την πόρτα του Παναθηναϊκού και με τη συνδρομή του επ’ αδερφή γαμπρού του {διοικητή του Α.Τ. Αμπελοκήπων} κατόρθωσε να πάρει μερικά τσουβάλια με τα σχετικά πράσινα αξεσουάρ… Η ομάδα είχε πλέον μπάλες, παπούτσια, φόρμες !.
(Η μουρμούρα για το «πρασίνισμα» της «Θύελλας» διορθώθηκε αργότερα με την προμήθεια και εξαρτημάτων από τον Ολυμπιακό).

Ενεργός -στην κυριολεξία- πολίτης έδωσε μάχες για την ανάδειξη - ανάπτυξη της περιοχής. Όπως, στις αρχές της δεκαετίας του 1960,πήρε στα χέρια του το αίτημα των κατοίκων του οικισμού Οικονομεΐκων, οι οποίοι ζητούσαν να υπαχθεί ο οικισμός στην Αιγείρα και έτσι επιτεύχθηκε ο διπλασιασμός της Κοινότητας (μεταφέρθηκαν τα όριά της από τη γέφυρα Κριού στο Αρμυρού λαγκάδι).


Ιδρυτής, ουσιαστικά, του ΤΟΕΒ Κριού(1964). Διετέλεσε πρόεδρος επί 4 περίπου δεκαετίες (τελευταία θητεία έως Ιούνιο 2008) και «έτρεξε» την κατασκευή τσιμεντένιων υδραυλάκων, κλειστών δικτύων [τεχνητό πότισμα] (Κόκκινος Βράχος, Οικονομέικα, Αρχόντισσα, Μαύρα Λιθάρια) δεξαμενής, γεώτρησης, ιδιόκτητου γραφείου κλπ.
Από το 1973 έδωσε σκληρή μάχη για τις παραποτάμιες εκτάσεις του Κριού, σύρθηκε στα δικαστήρια, έχασε, (έχοντας απέναντί του, τους τότε διοικούντες την Αιγείρα) αλλά ποτέ δεν μετάνιωσε για την προσπάθεια του αυτή.(Το θέμα αυτό παραμένει σε εκκρεμότητα μέχρι σήμερα)
.


Το 1974, ορίστηκε, από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, Αναπληρωτής εκπρόσωπος των αγροτών στην Επιτροπή του ΟΓΑ του Υπουργείου Γεωργίας

Την τετραετία 1978-1982, εξελέγη κοινοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας στην Κοινότητα Αιγείρας.

Μοναστήρι – Βεργουβίτσα – Οι ρίζες


Η Ελ­λη­νι­κή οικο­γέ­νεια α­πο­τε­λού­σε πά­ντο­τε έ­να φά­ρο φω­το­δό­τη τής κοι­νω­νί­ας, του πο­λι­τισμού και της ι­στο­ρί­ας μας. Μέ­σα α­πό τους κόλ­πους της ξε­πή­δη­σαν ά­ξιοι ερ­γάτες τής γης, ε­πι­στή­μο­νες, τε­χνί­τες, ι­κα­νοί ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες κ.ά. που με την προ­σω­πι­κή τους α­ξιο­σύ­νη, το α­νε­πα­νά­λη­πτο ή­θος και την αν­θρω­πιά τους συ­νέβα­λαν τα μέ­γι­στα στην ά­νο­δο του κοι­νω­νι­κού, οι­κο­νο­μι­κού και πο­λι­τι­σμι­κού ε­πι­πέ­δου της χώ­ρας μας.
Η οι­κο­γέ­νεια ως θε­σμός αλ­λά και ως σύμ­βο­λο, α­πο­τε­λεί στα­θε­ρά το ι­σχυ­ρό­τερο θε­μέ­λιο, την πιο στέ­ρε­η βά­ση της κοι­νω­νι­κής δο­μής και ορ­γά­νω­σης.
Α­ξί­ζει να ε­νη­με­ρώ­νε­ται σή­με­ρα η το­πι­κή κοι­νω­νί­α αλ­λά και η ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή για την προ­σω­πι­κή ι­στο­ρί­α Ελ­λη­νι­κών Οι­κο­γε­νειών που έ­βα­λαν τη δι­κή τους σφρα­γί­δα με την δρά­ση και την γε­νι­κό­τε­ρη κοι­νω­νι­κή τους πα­ρου­σί­α.

Η δη­μιουρ­γί­α των ε­πω­νύ­μων

Κα­τά την τουρ­κο­κρα­τί­α και τις πρώ­τες δε­κα­ε­τί­ες με­τά την ε­πα­νά­στα­ση λί­γα ε­πώ­νυ­μα δια­τη­ρού­νταν α­πό τη μια γε­νιά στην άλ­λη. Συ­νή­θως, ό­πως συ­νέ­βαι­νε και στην αρ­χαιό­τη­τα, τα παι­διά έ­παιρ­ναν ως ε­πώ­νυ­μο το μι­κρό ό­νο­μα του πα­τέ­ρα τους σε πτώ­ση γε­νι­κή (π.χ. ο Γιάν­νης το παι­δί του Βα­σί­λη ο­νο­μα­ζό­ταν Γιάν­νης Βα­σι­λεί­ου. Ο Χρή­στος, το παι­δί του Α­πο­στό­λη, ο­νο­μα­ζό­ταν Χρή­στος Α­πο­στό­λου κ.λ.π.). Τρεις γε­νιές λοι­πόν συ­νή­θως εί­χαν τρί­α δια­φο­ρε­τι­κά ε­πώ­νυ­μα. Αν ο παπ­πούς λε­γό­ταν Α­να­γνώ­στης Α­θα­να­σί­ου, το παι­δί Βα­σί­λειος Α­να­γνώ­στου και το εγ­γό­νι Πέ­τρος Βα­σι­λεί­ου. Απ’ αυ­τό α­ντι­λαμ­βά­νε­ται κα­νείς πό­σο δύ­σκο­λη εί­ναι η α­να­ζή­τη­ση του οι­κο­γε­νεια­κού δέν­δρου μιας οι­κο­γέ­νειας.

Α­κό­μα η με­τα­βο­λή του ε­πω­νύ­μου ή­ταν κα­θιε­ρω­μέ­νη στις οι­κο­γέ­νειες των ιε­ρέ­ων (π.χ. τα παι­διά του ιε­ρέ­α Κων­στα­ντί­νου Α­θα­να­σό­που­λου έ­παιρ­ναν το ε­πώ­νυ­μο Πα­πα­κων­στα­ντί­νου, τα παι­διά του ιε­ρέ­α Χρή­στου έ­παιρ­ναν το ε­πώ­νυ­μο Πα­πα­χρι­στό­που­λος).
Ε­πί­σης τα ο­νό­μα­τα που εί­χαν οι άν­θρω­ποι τις πα­λαιό­τε­ρες ε­πο­χές ί­σως χα­ρα­κτή­ρι­ζαν αυ­τούς και α­πό το ε­πάγ­γελ­μα που έ­κα­ναν, από την προ­έ­λευ­σή τους (άλ­λο κρά­τος - φυ­λή), τον χα­ρα­κτή­ρα τους κ.τ.λ.

Θέ­ση του χω­ριού

Το χω­ριό Βερ­γου­βί­τσα (Μο­να­στή­ρι), γε­νέ­τει­ρα των Ρο­ζέ­ων, βρί­σκε­ται στο βό­ρειο μέ­ρος της Πε­λο­πον­νή­σου στο Νο­μό Α­χα­ΐ­ας με με­ρι­κή θέ­α στον Κο­ριν­θια­κό κόλ­πο. Εί­ναι ο­ρει­νό χω­ριό χτι­σμέ­νο στις πλα­γιές του ό­ρους Ευ­ρω­στί­να (Μα­γκλα­βάς – η σλά­βι­κη προ­φα­νώς ο­νο­μα­σί­α του), σε υ­ψό­με­τρο α­πό 600 έ­ως 700 μέ­τρων και α­πέ­χει 14 χι­λιό­με­τρα α­πό την πα­ρα­λί­α της Αι­γεί­ρας. Για να φτά­σου­με στο χω­ριό περ­νά­με α­πό τον οι­κι­σμό Λα­μπι­νός, στη συ­νέ­χεια συ­να­ντού­με την αρ­χαί­α Αι­γεί­ρα (Παλιόκαστρο), με­τά το χω­ριό Αι­γές (Βλο­βω­κά) και κα­τό­πιν την Βερ­γου­βί­τσα.

Από την εποχή του Ομήρου...

Η πε­ριο­χή στους αρ­χαί­ους χρό­νους
Η ι­στο­ρί­α της ευρύτερης πε­ριο­χής ξε­κι­νά α­πό την ε­πο­χή του Ο­μή­ρου. Ο Ό­μη­ρος στη Ι­λιά­δα α­να­φέ­ρει την Υ­πη­ρε­σί­η (την με­τέ­πει­τα αρ­χαί­α Αί­γει­ρα) για τη συμ­με­το­χή της με κα­ρά­βια και στρα­τό στον Τρω­ι­κό Πό­λε­μο (Ι­λιά­δα Ραψ. Β΄στίχ. 573 και Ο΄ 254).
Η πε­ριο­χή κα­τά τους Ελ­λη­νι­στι­κούς χρό­νους γνώρι­σε με­γά­λη ακ­μή και αυ­τό μαρ­τυ­ρεί­ται α­πό τις α­να­σκα­φές και τα ευ­ρή­μα­τα στην αρ­χαί­α Αι­γεί­ρα.
Το 166 μ.Χ. συ­νέ­βη μιά τρο­μα­κτι­κή ε­πι­δημί­α και ο ά­γριος λοιμός που την α­κο­λού­θη­σε, σά­ρω­σε κυ­ριο­λε­κτι­κά την Ρω­μα­ϊ­κή αυτο­κρα­το­ρί­α θα­να­τώ­νο­ντας τε­ρά­στιους πλη­θυ­σμούς, στην πλειο­ψη­φί­α τους κατοί­κους πό­λε­ων και α­νά­με­σα τους την α­φρό­κρε­μα της δια­νο­ή­σης της ε­πο­χής. Η με­γά­λη αυ­τή ε­πι­δη­μί­α μέ­σα σε 6 μή­νες έ­δω­σε το τε­λι­κό κτύ­πη­μα στα προι­κισμέ­να μυα­λά και τα­λέ­ντα σε ό­λη την δια­νό­η­ση της αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Μί­α πα­ρά­δοση χι­λιε­τιών δια­κό­πη­κε α­πό­το­μα, δέ­κα πε­ρί­που χρόνια πριν τη γνω­στή πε­ρι­ή­γη­ση του Παυ­σα­νί­α ο οποίος βρήκε την Ελ­λά­δα σχεδόν μια nμιέρnμn χώ­ρα.

Τούρκοι και Ενετοί...

Α΄ Τουρκο­κρα­τί­α 1458-1685)Το 1458 κα­τα­λαμ­βά­νε­ται η Πε­λο­πόν­νη­σος α­πό τους Τούρ­κους.
Οι Τούρ­κοι κα­τά την κυ­ριαρ­χί­α τους στην Πε­λο­πόν­νη­σο εί­χαν ε­πι­τρέ­ψει την αυ­το­διοί­κη­ση των Ελ­λή­νων και δεν πε­ριό­ρι­ζαν την θρη­σκευ­τι­κή ε­λευ­θε­ρί­α. Ό­μως το σκλη­ρό γαιο­κτη­τι­κό κα­θε­στώς και η βα­ριά φο­ρο­λο­γί­α που ε­πέ­βα­λαν, δη­μιούρ­γη­σαν ά­σχη­μες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης.
Πη­γές για τις συν­θή­κες που ε­πι­κρα­τού­σαν κα­τά την Α΄ Τουρ­κο­κρα­τί­α και κυρί­ως της πε­ριο­χής μας δεν υ­πάρ­χουν. Η μό­νη πη­γή έρ­χε­ται α­πό χει­ρό­γρα­φο με χρο­νο­λο­γί­α 1793, του Εμ­μα­νου­ήλ Σκαρ­πέ­τη ε­μπό­ρου, το ο­ποί­ο σώ­ζε­ται στη Μο­νή Ταξιαρ­χών Αι­γί­ου που α­να­φέ­ρει ό­τι γεν­νή­θη­κε στην Α­ρά­χο­βα το 1748.
Στο χει­ρό­γρα­φο αυ­τό ο Εμ­μ. Σκαρ­πέ­της γρά­φει ό­τι το χω­ριό Α­ρά­χο­βα την ε­πο­χή ε­κεί­νη (της Α΄ Τουρ­κο­κρα­τί­ας) ή­ταν ι­διο­κτη­σί­α κά­ποιας Σουλ­τά­νας και α­πο­κα­λεί­το και «Σουλ­τά­να».

Προς την απελευθέρωση...

Η μά­χη της Α­κρά­ταςΜε­τά την κα­τα­στρο­φή του Δρά­μα­λη στα Δερ­βε­νά­κια, οι ε­να­πο­μεί­να­ντες Τούρ­κοι ξε­κί­νη­σαν περ­πα­τώ­ντας να φτά­σουν στην Πά­τρα.
Ε­κεί­νες τις η­μέ­ρες στην πε­ριο­χή των Χα­σί­ων α­πει­λού­νταν να γί­νει εμ­φύ­λιος σπα­ραγ­μός. Πα­λαιά μί­ση και πρό­σφα­τες δια­φο­ρές με­τα­ξύ των Πε­τι­με­ζαί­ων και του Σω­τή­ριου Χα­ρα­λά­μπη ο­δη­γού­σαν τους α­γω­νι­στές σε δυ­να­μι­κή α­να­μέ­τρη­ση. Ο ι­σχυ­ρός προ­ε­στός Χα­ρα­λά­μπης, δεν μπο­ρού­σε να α­νε­χθεί την χει­ρα­φέτη­ση των χθε­σι­νών κλε­φτών Πε­τι­με­ζαί­ων, οι ο­ποί­οι τώ­ρα με τα ό­πλα τους α­πέκτη­σαν δη­μο­τι­κό­τη­τα και ι­σχύ στην ε­παρ­χί­α, α­να­τρέ­πο­ντας την πα­λιά τά­ξη πραγ­μά­των. Ό­ταν ό­μως πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν ό­τι 3500 Τούρ­κοι το βρά­δυ στις 4 Ια­νουα­ρίου 1823 εί­χαν στρα­το­πε­δεύ­σει στην πε­ριο­χή του ση­με­ρι­νού Δερ­βε­νί­ου με προ­ορι­σμό την Πά­τρα, πα­ρα­μέ­ρι­σαν τα μί­ση και τις δια­φο­ρές τους για να πο­λε­μή­σουν τους ε­χθρούς τους.

Μετά την απελευθέρωση...

Δή­μοι και Κοι­νό­τη­τεςΜε­τά την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση άρ­χι­σε να ορ­γα­νώ­νε­ται το κρά­τος και κα­θιε­ρώ­θη­καν οι Δή­μοι.
Στις 27-12-1833 έ­γι­νε ο Δή­μος Φελ­λό­ης συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Βερ­γου­βί­τσας με έ­δρα τη Σβυ­ρού (Ό­α­ση). Με το Β.Δ. της 19ης Ιου­νί­ου 1841 ο Δή­μος Φελ­λό­ης έ­γι­νε Β΄ Τά­ξε­ως με έ­δρα τη Σε­λιά­να. Δή­μαρ­χος Φελ­λό­ης διε­τέ­λε­σε ο Γε­ώρ­γιος Ρό­ζος και με­τέ­πει­τα ο εγ­γο­νός του Πα­να­γής Α­πο­στό­λου Ρό­ζος. Ε­πί­σης ε­πί ει­κο­σα­ε­τί­α διε­τέ­λε­σε Δή­μαρ­χος ο Θε­ό­δω­ρος Κα­ρα­βέ­λας, ιατρός α­πό τη Σε­λιά­να, ο ο­ποί­ος εί­χε πα­ντρευ­τεί την α­δελ­φή του Πα­να­γή Α. Ρό­ζου Γα­ρου­φα­λιά.
Με­τά την κα­τάρ­γη­ση των Δή­μων με το Β.Δ. της 18ης Αυ­γού­στου 1912 η Βερ­γου­βί­τσα α­να­γνω­ρί­στη­κε ως Κοι­νό­τη­τα και μέ­χρι το 1944 υ­πα­γό­ταν διοι­κη­τι­κά στην Ε­παρ­χί­α Κα­λα­βρύ­των. Με το διά­ταγ­μα της 22ας Μα­ΐ­ου 1944 υ­πή­χθη στην ε­παρ­χί­α Αι­για­λεί­ας . Με το Β.Δ. 20-9-1955 η Βερ­γου­βί­τσα με­το­νο­μά­στη­κε σε Μο­να­στή­ρι.
Α­πο­γρα­φές πλη­θυ­σμού

Η ρί­ζα...

Ο Α­ντώ­νης Ρό­ζος (1705) όπως φαίνεται εί­ναι ο πρώ­τος Ρό­ζος Βερ­γου­βι­τσιώ­της α­πό ε­πί­ση­μη πη­γή.
Αν πε­ρι­γρά­ψου­με το χα­ρα­κτή­ρα του μπο­ρού­με να πού­με ό­τι ή­ταν σο­βα­ρός φι­λα­λή­θης και συ­μπαθής στο χω­ριό του. Η γνώ­μη του ή­ταν σε­βα­στή ό­χι μό­νο στους Βερ­γου­βι­τσιώ­τες αλ­λά και στα γύ­ρω χω­ριά (υ­πό­θε­ση ο­ρί­ων Ευ­ρω­στί­νας).
Ο Α­ντώ­νης Ρό­ζος εί­χε γιό τον Βα­σί­λη. Για άλ­λα παι­δί­α δεν γνω­ρί­ζου­με
Συ­να­ντά­με ε­πί­σης και Γιάν­νη Ρό­ζο (1760).
Ο Γιάν­νης Ρό­ζος εί­χε γιό τον Θα­νά­ση.
Γιάν­νης Ρό­ζος (1760)
Εί­χε γιο τον Θα­νά­ση Ι. Ρό­ζο (1790). Ο Θα­νά­σης Ι. Ρό­ζος συμ­με­τεί­χε στον α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό α­γώ­να και αποδεικνύεται από το πι­στο­ποι­η­τι­κό του ο­πλαρ­χη­γού Νι­κο­λά­ου Πε­τμε­ζά πε­ρί της δρά­σε­ώς του κα­τά το 1821, με η­με­ρο­μη­νί­α 24 Ια­νουα­ρί­ου 1823. Για α­πο­γό­νους του ο­πλαρ­χη­γού Θα­νά­ση Ρό­ζου δεν γνω­ρί­ζου­με.

Η ρίζα... (συνέχεια)

Θα­νά­σης Γ. Ρό­ζος 1786
Α­πέ­κτη­σε μί­α κό­ρη την Πα­να­γιώ­τα και πή­ρε σώ­γα­μπρο τον Γιάν­νη Μαρ­γώ­ση α­πό Φρα­γκιά­νι­κα ο ο­ποί­ος το πρώ­το του παι­δί το έγ­γρα­ψε Ρό­ζο.
Ο Γιάν­νης Μαρ­γώ­σης εί­χε τρί­α παι­διά το Θα­νά­ση που πέ­θα­νε στο στρα­τό το 1915, το Νι­κο­λή (Μαρ­γώ­σι­δες) και τον Σω­τή­ρη Ρό­ζο που πέ­θα­νε α­νύ­πα­ντρος. Ο Νι­κο­λής απέκτησε δύ­ο κό­ρες. Έ­τσι στα­μά­τη­σε η συ­νέ­χεια των α­πο­γό­νων του Θα­νά­ση Ρό­ζου στην Ρο­ζέ­ϊ­κη ι­στο­ρί­α.
Πα­ντε­λής Γ. Ρό­ζος 1788

Οι Ρο­ζέ­οι το 1902

Στο με αριθ. 4942 συμ­φω­νη­τι­κό της 17ης Μαρ­τί­ου 1902 με το ο­ποίο α­φιε­ρώ­νε­ται η έ­κτα­ση που πε­ρι­βά­λει τις πλα­γιές γύ­ρω α­πό τον Ιε­ρό Να­ό της Πα­να­γί­ας στην Βερ­γου­βί­τσα στον εν λό­γω Να­ό, φαί­νε­ται να έ­χουν κλη­θεί ως μάρ­τυ­ρες ό­λοι οι κά­τοι­κοι του χω­ριού.
Εκεί υ­πάρ­χουν γραμ­μέ­νοι 81 μάρ­τυ­ρες, ό­λοι μό­νι­μοι κά­τοι­κοι του χω­ριού. Στα 81 αυ­τά ά­το­μα μπο­ρού­με να δού­με και τους Ρο­ζέ­ους που διέ­με­ναν τό­τε στο χω­ριό. Λου­κάς Α. Ρό­ζος, Θε­ο­φά­νης Ρό­ζος, Γε­ώρ­γιος Ηλ. Ρό­ζος, Βα­σί­λειος Π. Ρό­ζος, Κων/νος Αθ. Ρό­ζος, Γε­ώρ­γιος Π. Ρό­ζος, Α­ρι­στεί­δης Α. Ρό­ζος. Το πα­ρα­πά­νω έγ­γραφο ό­μως α­να­φέ­ρει για την πλειο­ψη­φί­α των κα­τοί­κων. Εν­δε­χο­μέ­νως να εί­ναι και κά­ποιοι Ρο­ζέ­οι που α­που­σί­α­ζαν α­πό την συ­γκέ­ντρω­ση αυ­τή.

Επίλογος...

Γε­νι­κά οι Ρο­ζέ­οι εί­χαν μί­α ι­στο­ρι­κή πο­ρεί­α στους Δή­μους Φελ­λό­ης και Αι­γεί­ρας που συ­νε­χί­ζε­ται α­κό­μα και σή­με­ρα.
Σαν πα­ρά­δειγ­μα α­να­φέ­ρω τον Χα­ρα­λά­μπη Π. Ρό­ζο που ή­ταν μέ­το­χος στην Ε­θνι­κή Τρά­πε­ζα και η γνώ­μη του κα­θό­ρι­ζε ε­θνι­κά θέ­μα­τα, ό­πως για το σι­δη­ρο­δρο­μι­κό σταθ­μό της Αι­γεί­ρας, που ε­πρό­κει­το να γί­νει στα Ρο­ζέ­ι­κα, φρό­ντι­σε να αλ­λά­ξει ο σχε­δια­σμός και να γί­νει στη ση­με­ρι­νή του θέ­ση. Αυ­τό έ­γι­νε με­τά α­πό πα­ρέμ­βα­ση του Γε­ωρ­γί­ου Π. Ρό­ζου για να μην α­παλ­λο­τριω­θούν τα κτήμα­τά του που εί­χε στην πε­ριο­χή αυ­τή αλ­λά και για να α­πο­φευ­χθεί ο θό­ρυ­βος του σταθ­μού που θα βρι­σκό­ταν πο­λύ κο­ντά στην οι­κί­α του. Βλέ­που­με λοι­πόν μετά α­πό 100 και πλέ­ον χρό­νια, (η σι­δη­ρο­δρο­μι­κή γραμ­μή Πε­λο­πον­νή­σου κα­τα­σκευάστη­κε το 1890 πε­ρί­που) πώς μπο­ρεί με την πα­ρέμ­βα­ση ε­νός α­τό­μου να ε­πη­ρε­α­σθεί μί­α ο­λό­κλη­ρη πε­ριο­χή. Δη­λα­δή το κέ­ντρο της Αι­γεί­ρας σή­με­ρα θα ή­ταν στην πε­ριο­χή α­να­το­λι­κά του πο­τα­μού Κριού στα Ρο­ζέ­ϊ­κα.