tag:blogger.com,1999:blog-81891090431339288892011-08-06T10:06:00.493+03:00Ρόζος - Αιγείρα - Βεργουβίτσα (Μοναστήρι)Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ν. ΡΟΖΟΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ
ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-28341458079655274802010-07-23T23:10:00.000+03:002010-07-23T20:12:03.089+03:00Μοναστήρι – Βεργουβίτσα – Οι ρίζες<div align="center"><strong><span style="font-size:180%;">Η α­νά­γκη κα­τα­γρα­φής της οι­κο­γε­νεια­κής ι­στο­ρί­ας</span></strong></div><div align="left"><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span>Η Ελ­λη­νι­κή οικο­γέ­νεια α­πο­τε­λού­σε πά­ντο­τε έ­να φά­ρο φω­το­δό­τη τής κοι­νω­νί­ας, του πο­λι­τισμού και της ι­στο­ρί­ας μας. Μέ­σα α­πό τους κόλ­πους της ξε­πή­δη­σαν ά­ξιοι ερ­γάτες τής γης, ε­πι­στή­μο­νες, τε­χνί­τες, ι­κα­νοί ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες κ.ά. που με την προ­σω­πι­κή τους α­ξιο­σύ­νη, το α­νε­πα­νά­λη­πτο ή­θος και την αν­θρω­πιά τους συ­νέβα­λαν τα μέ­γι­στα στην ά­νο­δο του κοι­νω­νι­κού, οι­κο­νο­μι­κού και πο­λι­τι­σμι­κού ε­πι­πέ­δου της χώ­ρας μας.<br />Η οι­κο­γέ­νεια ως θε­σμός αλ­λά και ως σύμ­βο­λο, α­πο­τε­λεί στα­θε­ρά το ι­σχυ­ρό­τερο θε­μέ­λιο, την πιο στέ­ρε­η βά­ση της κοι­νω­νι­κής δο­μής και ορ­γά­νω­σης.<br />Α­ξί­ζει να ε­νη­με­ρώ­νε­ται σή­με­ρα η το­πι­κή κοι­νω­νί­α αλ­λά και η ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή για την προ­σω­πι­κή ι­στο­ρί­α Ελ­λη­νι­κών Οι­κο­γε­νειών που έ­βα­λαν τη δι­κή τους σφρα­γί­δα με την δρά­ση και την γε­νι­κό­τε­ρη κοι­νω­νι­κή τους πα­ρου­σί­α.<br />Ή­ταν κα­λο­καί­ρι του 1985 στη Βεργουβίτσα.<br />Η δροσιά τού πλάτανου στην πλατεία τού χωριού και το κρυ­στάλ­λι­νο νερό τής πηγής κάλεσε τους θαμώνες τού καφενείου να ξαποστάσουν από τον καυτό ήλιο. Τη μονοτονία τής κα­φε­νό­βιας συντροφιάς άλλαζε πότε - πότε κάποιος νέος επισκέπτης.<br />Κείνη τη μέρα βρέθηκε στη παρέα ο Γιώρ­γος Ρό­ζος με­τα­νά­στης α­πό την Αυ­στρα­λί­α που μετά από αρκετά χρόνια επισκέφτηκε τη γενέτειρά του.<br />Αρκετοί χωριανοί μαζεύτηκαν για να μάθουν τα νέα της ξενιτιάς καθώς και ο μπάρ­μπα Χρή­στος Σα­μα­ράς συγ­γρα­φέ­ας δύ­ο βι­βλί­ων για την το­πι­κή ι­στο­ρί­α.<br />Ο Χρή­στος Σα­μα­ράς βρί­σκο­ντας την ευ­και­ρί­α, του ά­ρε­σε πά­ντα να α­φη­γεί­ται ι­στο­ρί­ες α­πό τα πα­λιά και απ’ αυ­τές που έ­ζη­σε αλ­λά και απ’ αυ­τές που του δι­η­γή­θη­καν. Έτσι γνώ­ρι­ζε αρ­κε­τά για τις οι­κο­γέ­νειες της Βερ­γου­βί­τσας.<br />Η συ­ζή­τη­ση κεί­νη τη μέ­ρα, έ­φε­ρε στην κου­βέ­ντα τους Ρο­ζέ­ους της Βερ­γου­βί­τσας και προ­σω­πι­κό­τη­τες της πα­λιάς ε­πο­χής. Έ­χο­ντας κι εγώ την ί­δια πε­ριέρ­γεια με τον μπάρμπα Χρή­στο για το κρυ­φό πα­ρελ­θόν και την ξε­χα­σμέ­νη ι­στο­ρί­α, α­πο­φά­σι­σα έ­στω και κα­θυ­στε­ρη­μέ­να, να προ­σθέ­σω μερικές σε­λί­δες στην το­πι­κή μας ι­στο­ρί­α.<br />Τα λί­γα χει­ρό­γρα­φα του αείμνηστου Χ. Σαμαρά, μα­ζί με διά­φο­ρα έγ­γρα­φα, δια­θή­κες και πα­λαιά συμ­βό­λαια βο­ή­θη­σαν στην συγ­γρα­φή του βι­βλί­ου αυ­τού.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Με αφορμή τη διήγηση του μπάρμπα Χρήστου Σαμαρά<br /></span></strong>Εί­ναι σω­στό να βρί­σκε­ται κά­ποιος να γρά­φει την ξε­χω­ρι­στή ι­στο­ρί­α του τό­που του, του χω­ριού του. Οι ξε­χω­ρι­στές αυ­τές α­να­δρο­μές στο πα­ρελ­θόν εί­ναι χρή­σι­μες, για­τί συ­ντε­λούν στην πο­λι­τι­στι­κή και κοι­νω­νι­κή α­νά­πτυ­ξη του τό­που, ώ­στε οι στερ­νοί να πα­ρα­δειγ­μα­τί­ζο­νται α­πό τους προ­γε­νέ­στε­ρους, που έ­δω­σαν έ­να πο­λύ­τι­μο «πα­ρόν». Απ’ αυ­τούς τους προ­γε­νέ­στε­ρους που ή­σαν σε­μνοί, φι­λο­σο­φη­μέ­νοι, σι­γο­μί­λη­τοι, που αν και α­γράμ­μα­τοι, ή­σαν δά­σκα­λοι της προ­ό­δου, του ω­ραί­ου και του η­θι­κού. Με την ε­νερ­γη­τι­κό­τη­τά τους στό­λι­σαν τα χω­ριά με εκ­κλη­σί­ες, σχο­λεί­α, βρύ­σες, βι­βλιο­θή­κες κ.α.<br />Βλέ­πο­ντας ο κα­θέ­νας την ι­στο­ρι­κή πο­ρεί­α του χω­ριού του, βρί­σκει οι­κο­γέ­νειες που χά­θη­καν μέ­σα στο χρό­νο, αλ­λά η α­ξιο­σύ­νη τους στο χω­ριό α­ντα­να­κλού­σε στην Ελ­λά­δα που έ­φτια­ξε την Ευ­ρώ­πη και αυ­τή την Υ­φή­λιο.<br />Ό­ταν η η­λι­κί­α μου έ­φτα­σε σε ακ­μή (1925-1940) με κα­τεί­χε μια πε­ριέρ­γεια για το πα­ρελ­θόν, έ­τσι ο­δη­γή­θη­κα στο να δη­μιουρ­γή­σω έ­να φι­λι­κό κύ­κλο α­πό γέ­ρους που εί­χαν γεν­νη­θεί με­τα­ξύ 1845 και 1860 α­κού­γο­ντας τις ι­στο­ρί­ες των παπ­πού­δων τους, που ή­σαν α­γω­νι­στές του ’21. Ο κύ­κλος ε­κεί­νων των γε­ρό­ντων (ε­βδο­μη­ντά­ρη­δων - ο­γδο­ντά­ρη­δων και πα­ρα­πά­νω) μου φέρ­νει μια βα­θιά συ­γκί­νη­ση, για τις ι­στο­ρί­ες που μου λέ­γα­νε τις πα­λιές κεί­νες μέ­ρες. Έ­βλε­πες ε­κεί­να τα γε­ρό­ντια που ’ξε­ραν μό­νο α­νά­γνω­ση και γρα­φή – ό­χι κι ό­λοι τους – να σε κου­βε­ντιά­ζουν μ’ έ­να γλυ­κό χα­μό­γε­λο και στις ε­ρω­τή­σεις μου ά­κου­γα τις σταθ­μι­σμέ­νες γνώ­μες τους και τις κρυ­στάλ­λι­νες συμ­βου­λές τους. Γε­νι­κά ή­σαν άν­θρω­ποι που τι­μού­σαν την κοι­νή γε­νέ­τει­ρα με το υ­ψη­λό τους ή­θος.<br />Με την α­να­δρο­μή αυ­τή στο πα­ρελ­θόν, έμαθα για πολ­λές οι­κο­γέ­νειες που συ­νέ­δρα­μαν στην ι­στο­ρί­α του τό­που μας και των οποίων η φή­μη η­χεί μέ­χρι σή­με­ρα.<br />Συμ­με­τεί­χαν στην ε­πα­νά­στα­ση του ’21 προ­σφέ­ρο­ντας, τό­σο τις πο­λε­μι­κές υ­πη­ρε­σί­ες τους, ό­σο και οι­κο­νο­μι­κές για την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση του έ­θνους, ενώ συ­νέ­δρα­μαν στην πολι­τι­στι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή α­νά­πτυ­ξη α­φή­νο­ντας έρ­γα - μνη­μεί­α (εκ­κλη­σί­ες, σχο­λεί­α) στα χω­ριά τους και αρ­κε­τά άλ­λα, που σή­με­ρα βλέ­που­με και θαυ­μά­ζουμε.<br />Α­πό τις οι­κο­γέ­νειες αυ­τές, μί­α ξεχώρισε στη δια­κο­σά­χρο­νη πο­λυ­κύ­μα­ντη ι­στο­ρί­α του χω­ριού Βερ­γου­βί­τσα (Μο­να­στή­ρι). Α­πό πα­λιά, τα μέ­λη αυ­τής της οι­κο­γέ­νειας, ε­κτός α­πό τις πο­λε­μι­κές τους υ­πη­ρε­σί­ες, συ­ντέ­λε­σαν στην πνευ­μα­τι­κή ά­νο­δο των κα­τοί­κων και στο στό­λι­σμα του χω­ριού με α­πα­ραί­τη­τα έρ­γα με αντανάκλαση ό­χι μό­νο για την ε­πο­χή τους αλ­λά μέ­χρι και σή­με­ρα..<br />Αυ­τή εί­ναι η οι­κο­γέ­νεια των Ρο­ζέ­ων.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-2834145807965527480?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-12634904281989190302010-07-23T23:09:00.000+03:002010-07-23T20:11:43.800+03:00Η δημιουργία των επωνύμωνΚα­τά την τουρ­κο­κρα­τί­α και τις πρώ­τες δε­κα­ε­τί­ες με­τά την ε­πα­νά­στα­ση λί­γα ε­πώ­νυ­μα δια­τη­ρού­νταν α­πό τη μια γε­νιά στην άλ­λη. Συ­νή­θως, ό­πως συ­νέ­βαι­νε και στην αρ­χαιό­τη­τα, τα παι­διά έ­παιρ­ναν ως ε­πώ­νυ­μο το μι­κρό ό­νο­μα του πα­τέ­ρα τους σε πτώ­ση γε­νι­κή (π.χ. ο Γιάν­νης το παι­δί του Βα­σί­λη ο­νο­μα­ζό­ταν Γιάν­νης Βα­σι­λεί­ου. Ο Χρή­στος, το παι­δί του Α­πο­στό­λη, ο­νο­μα­ζό­ταν Χρή­στος Α­πο­στό­λου κ.λ.π.). Τρεις γε­νιές λοι­πόν συ­νή­θως εί­χαν τρί­α δια­φο­ρε­τι­κά ε­πώ­νυ­μα. Αν ο παπ­πούς λε­γό­ταν Α­να­γνώ­στης Α­θα­να­σί­ου, το παι­δί Βα­σί­λειος Α­να­γνώ­στου και το εγ­γό­νι Πέ­τρος Βα­σι­λεί­ου. Απ’ αυ­τό α­ντι­λαμ­βά­νε­ται κα­νείς πό­σο δύ­σκο­λη εί­ναι η α­να­ζή­τη­ση του οι­κο­γε­νεια­κού δέν­δρου μιας οι­κο­γέ­νειας.<br />Α­κό­μα η με­τα­βο­λή του ε­πω­νύ­μου ή­ταν κα­θιε­ρω­μέ­νη στις οι­κο­γέ­νειες των ιε­ρέ­ων (π.χ. τα παι­διά του ιε­ρέ­α Κων­στα­ντί­νου Α­θα­να­σό­που­λου έ­παιρ­ναν το ε­πώ­νυ­μο Πα­πα­κων­στα­ντί­νου, τα παι­διά του ιε­ρέ­α Χρή­στου έ­παιρ­ναν το ε­πώ­νυ­μο Πα­πα­χρι­στό­που­λος).<br />Ε­πί­σης τα ο­νό­μα­τα που εί­χαν οι άν­θρω­ποι τις πα­λαιό­τε­ρες ε­πο­χές ί­σως χα­ρα­κτή­ρι­ζαν αυ­τούς και α­πό το ε­πάγ­γελ­μα που έ­κα­ναν, από την προ­έ­λευ­σή τους (άλ­λο κρά­τος - φυ­λή), τον χα­ρα­κτή­ρα τους κ.τ.λ.<br />Α­πό πλη­ρο­φο­ρί­ες που πή­ρα­με α­πό το κέ­ντρο α­να­ζή­τη­σης της Ι­στο­ρί­ας – τμή­μα ε­πω­νύ­μων – των Η­νω­μέ­νων Πο­λι­τειών Α­με­ρι­κής, α­να­φέ­ρε­ται ό­τι το ό­νο­μα «Ρό­ζος» εί­ναι κα­θαυ­τού Ελ­λη­νι­κό και συ­να­ντά­ται μό­νο στην Ελ­λά­δα. Πι­θα­νόν να σχη­μα­τί­στη­κε για αν­θρώ­πους που καλ­λιερ­γού­σαν στα­φύ­λια ποι­κι­λί­ας «ρο­ζα­κί - ρο­ζα­κιά». Α­κό­μα πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε ό­τι ο­νό­μα­τα ό­πως Rozo ή Roso ή Rosis υ­πάρ­χουν στην Κα­λα­βρί­α της Νό­τιας Ι­τα­λί­ας, πε­ριο­χή που κα­τοι­κεί­το α­πό Έλ­λη­νες και χα­ρα­κτη­ρί­ζει αυ­τούς που ί­σως καλ­λιερ­γού­σαν τρια­ντά­φυλ­λα (roza). Ό­μως, η ερ­μη­νεί­α της λέ­ξης «ρό­ζος» στην Ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα, ση­μαί­νει το σκλη­ρό ε­ξό­γκω­μα του ξύ­λου. Συ­μπε­ραί­νου­με λοι­πόν ό­τι το ε­πώ­νυ­μο αυ­τό, σχη­μα­τί­στη­κε για αν­θρώ­πους σκλη­ρούς, α­νθε­κτι­κούς και ει­δι­κό­τε­ρα «ε­ξέ­χο­ντες».<br />Τέ­λος, άλ­λα ο­νό­μα­τα πι­θα­νόν χα­ρα­κτή­ρι­ζαν την προ­έ­λευ­ση των αν­θρώ­πων, που ί­σως εί­χαν ρί­ζες α­πό κά­ποιο άλ­λο λα­ό, π.χ. το ε­πώ­νυμο Σερ­βές (Σέρβος), το ε­πώ­νυ­μο Ι­σπα­ναί­ος - ε­ξέ­χουσας οι­κο­γέ­νειας α­πό την Α­ρά­χο­βα που τώ­ρα έ­χει γί­νει Σπα­νός - δη­λώ­νει την κα­τα­γω­γή «Ι­σπα­νός», το ε­πώ­νυμο Δε­λού­κας που πα­ρέρ­χε­ται α­πό την ε­πο­χή των Φρά­γκων και εί­ναι σύν­θε­το απο­τε­λού­με­νο α­πό δύ­ο μέ­ρη Ντε – Λού­κας, κ.λ.π..<br />Το ό­νο­μα Ρό­ζος το συ­να­ντά­με σε πολ­λά μέ­ρη της Ελ­λά­δας, στο Μέ­τσο­βο, στο Πόρ­το Χέ­λι, στο Αί­γιο, στην Πά­τρα κ.λπ. Η οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­δο­ση λέ­ει, ό­τι πο­λύ πριν την ε­πα­νά­στα­ση τού ’21 οι Ρο­ζέ­οι ήλ­θαν α­πό την πε­ριο­χή του Με­τσό­βου της Η­πεί­ρου στην Βερ­γου­βί­τσα. Αυ­τό έ­χει μια λο­γι­κή αιτιολόγη­ση, α­φού στο Μέ­τσο­βο υ­πάρ­χουν σή­με­ρα πολ­λοί Ρο­ζέ­οι. Μά­λι­στα, πριν με­ρι­κές δε­κα­ε­τί­ες, δή­μαρ­χος του Με­τσό­βου ή­ταν κά­ποιος Γε­ώρ­γιος Ρό­ζος.<br />Ε­δώ α­ξί­ζει να δι­η­γη­θού­με μια ι­στο­ρί­α σχε­τι­κή με το Μέ­τσο­βο.<br />Κά­ποιο κα­λο­καί­ρι (το ’70 ή το ’71) βρέ­θη­κε στο Μέ­τσο­βο ο Πα­να­γής Αγ­γ. Ρό­ζος α­πό την Αι­γεί­ρα. Ό­ταν έ­μα­θε ό­τι ο Δή­μαρ­χος του Με­τσό­βου λε­γό­ταν Ρό­ζος α­πο­φά­σι­σε να πά­ει να τον συ­να­ντή­σει. Ο δή­μαρ­χος τον δέ­χτη­κε με εν­δια­φέ­ρον στο γρα­φεί­ο του και εί­παν τις ι­στο­ρί­ες τους για τους Ρο­ζέ­ους. Μό­λις άρ­χι­σε να δη­μιουρ­γεί­ται έ­να πο­λύ κα­λό φι­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον, ο Πα­να­γής δεν ά­ντε­ξε και του έ­κα­νε μια ε­ρώ­τη­ση : “Δή­μαρ­χε ό­λα κα­λά και ω­ραί­α με τους Ρο­ζέ­ους, αλ­λά ε­μείς ε­κεί κά­τω στην Α­χα­ΐ­α εί­μα­στε Δη­μο­κρα­τι­κοί, ε­σύ πως και εί­σαι με αυ­τούς;” (Ή­ταν πε­ρί­ο­δος της δι­κτα­το­ρί­ας και οι Δή­μαρ­χοι ή­ταν διο­ρι­σμέ­νοι του καθεστώτος). Ο Δή­μαρ­χος δεν μί­λη­σε, πα­ρά σή­κω­σε το τη­λέ­φω­νο. Ο Πα­να­γής πά­γω­σε νο­μί­ζο­ντας ό­τι κα­λού­σε την α­στυ­νο­μί­α. Οι μο­να­δι­κές λέ­ξεις που ά­κου­σε να λέ­ει ο δήμαρ­χος στον ά­γνω­στο συ­νο­μι­λη­τή του ή­ταν: “έ­λα Βαγ­γέ­λη, εί­σαι σπί­τι, θα έλ­θω με έ­ναν φί­λο”. Ο Πα­να­γής ξα­λά­φρω­σε αλ­λά και α­πό­ρη­σε. Σε λί­γο, οι δυο τους διά­βαι­ναν την πόρ­τα ε­νός πα­λιού αρ­χο­ντι­κού. Στο σα­λό­νι τους περί­με­νε ο Ευάγ­γε­λος Α­βέ­ρωφ, ο ο­ποί­ος α­νέ­λα­βε να ε­ξη­γή­σει στον μα­κρι­νό «συγ­γε­νή» του φί­λου Δη­μάρ­χου, ό­τι δέ­χτη­κε να γί­νει ο Ρό­ζος δή­μαρ­χος, για να μην πά­ει κά­ποιος άλ­λος που θα έ­κα­νε ζη­μί­α στο Μέ­τσο­βο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-1263490428198919030?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-73474907426011489502010-07-23T23:08:00.000+03:002010-07-23T20:11:21.089+03:00Θέση του χωριούΤο χω­ριό Βερ­γου­βί­τσα (Μο­να­στή­ρι), γε­νέ­τει­ρα των Ρο­ζέ­ων, βρί­σκε­ται στο βό­ρειο μέ­ρος της Πε­λο­πον­νή­σου στο Νο­μό Α­χα­ΐ­ας με με­ρι­κή θέ­α στον Κο­ριν­θια­κό κόλ­πο. Εί­ναι ο­ρει­νό χω­ριό χτι­σμέ­νο στις πλα­γιές του ό­ρους Ευ­ρω­στί­να (Μα­γκλα­βάς – η σλά­βι­κη προ­φα­νώς ο­νο­μα­σί­α του), σε υ­ψό­με­τρο α­πό 600 έ­ως 700 μέ­τρων και α­πέ­χει 14 χι­λιό­με­τρα α­πό την πα­ρα­λί­α της Αι­γεί­ρας. Για να φτά­σου­με στο χω­ριό περ­νά­με α­πό τον οι­κι­σμό Λα­μπι­νός, στη συ­νέ­χεια συ­να­ντού­με την αρ­χαί­α Αι­γεί­ρα (Παλιόκαστρο), με­τά το χω­ριό Αι­γές (Βλο­βω­κά) και κα­τό­πιν την Βερ­γου­βί­τσα. Α­κο­λου­θεί η Σε­λιά­να, το Πε­ρι­θώ­ρι, η Ε­ξο­χή (Α­ρά­χο­βα). Η δια­δρο­μή εί­ναι ευ­χά­ρι­στη μέ­σα α­πό πρά­σι­νο, κα­ταρ­ρά­κτες νε­ρού, πέ­τρι­νες βρύ­σες, ­δά­σος και ό­μορ­φη θέ­α.<br />Για το ό­νο­μα του χω­ριού, η πα­ρά­δο­ση δεν εί­ναι σα­φής για το πώς προ­ήλ­θε. Ί­σως να προ­έρ­χε­ται α­πό την ε­πο­χή της ε­γκα­τά­στα­σης των Σλά­βων στην Πε­λο­πόν­νη­σο. Σαν στοι­χεί­ο μπο­ρούμε να πά­ρου­με την ο­νο­μα­σί­α μιας κω­μο­πό­λε­ως που υ­πάρ­χει στην Βουλ­γα­ρί­α με το ό­νο­μα Berkovitsa στην πε­ριο­χή Μontana κο­ντά στα σύ­νο­ρα με την Σερ­βί­α και, ό­πως γνω­ρίζου­με, η πε­ριο­χή αυ­τή των Βαλ­κα­νί­ων για ε­κα­το­ντά­δες χρό­νια κα­τοι­κεί­ται από Σλά­βους. Πιθανόν είναι, λοιπόν, να πήρε το χωριό το όνομά του από κάποιον αρχηγό των Σλάβων, π.χ. Βέργοβιτς. ­<br />Εν­δια­φέ­ρου­σα εί­ναι και η ά­πο­ψη – λο­γο­παί­γνιο του Χρή­στου Σα­μα­ρά με τη συ­νέ­νω­ση των λέ­ξε­ων «Βέρ­γα» και «Βί­τσα» (η γε­ω­μορ­φο­λο­γί­α του χω­ριού ξε­κινά α­πό έ­να πλά­τω­μα που στε­νεύ­ει στην άλ­λη ά­κρη).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-7347490742601148950?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-79934750313563913212010-07-23T23:07:00.000+03:002010-07-23T20:11:04.993+03:00Από την εποχή του Ομήρου...<strong><span style="color:#ff0000;">Η πε­ριο­χή στους αρ­χαί­ους χρό­νους</span></strong><br />Η ι­στο­ρί­α της ευρύτερης πε­ριο­χής ξε­κι­νά α­πό την ε­πο­χή του Ο­μή­ρου. Ο Ό­μη­ρος στη Ι­λιά­δα α­να­φέ­ρει την Υ­πη­ρε­σί­η (την με­τέ­πει­τα αρ­χαί­α Αί­γει­ρα) για τη συμ­με­το­χή της με κα­ρά­βια και στρα­τό στον Τρω­ι­κό Πό­λε­μο (Ι­λιά­δα Ραψ. Β΄στίχ. 573 και Ο΄ 254).<br />Η πε­ριο­χή κα­τά τους Ελ­λη­νι­στι­κούς χρό­νους γνώρι­σε με­γά­λη ακ­μή και αυ­τό μαρ­τυ­ρεί­ται α­πό τις α­να­σκα­φές και τα ευ­ρή­μα­τα στην αρ­χαί­α Αι­γεί­ρα.<br />Το 166 μ.Χ. συ­νέ­βη μιά τρο­μα­κτι­κή ε­πι­δημί­α και ο ά­γριος λοιμός που την α­κο­λού­θη­σε, σά­ρω­σε κυ­ριο­λε­κτι­κά την Ρω­μα­ϊ­κή αυτο­κρα­το­ρί­α θα­να­τώ­νο­ντας τε­ρά­στιους πλη­θυ­σμούς, στην πλειο­ψη­φί­α τους κατοί­κους πό­λε­ων και α­νά­με­σα τους την α­φρό­κρε­μα της δια­νο­ή­σης της ε­πο­χής. Η με­γά­λη αυ­τή ε­πι­δη­μί­α μέ­σα σε 6 μή­νες έ­δω­σε το τε­λι­κό κτύ­πη­μα στα προι­κισμέ­να μυα­λά και τα­λέ­ντα σε ό­λη την δια­νό­η­ση της αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Μί­α πα­ρά­δοση χι­λιε­τιών δια­κό­πη­κε α­πό­το­μα, δέ­κα πε­ρί­που χρόνια πριν τη γνω­στή πε­ρι­ή­γη­ση του Παυ­σα­νί­α ο οποίος βρήκε την Ελ­λά­δα σχεδόν μια nμιέρnμn χώ­ρα.<br />Ο Παυ­σα­νί­ας στα Α­χα­ϊ­κά, ε­κτός α­πό την Αρ­χαί­α Αί­γει­ρα, α­να­φέ­ρει μια πο­λί­χνη (χω­ριό) την Φελ­λό­η και γρά­φει τα ε­ξής: «Α­πό το ιε­ρό του Διός της Αι­γεί­ρας αρ­χί­ζει έ­νας ευ­θύς και α­νη­φο­ρι­κός δρό­μος μέ­σα σε βου­νά. Το μή­κος του δρό­μου εί­ναι πε­ρί­που σα­ρά­ντα στά­δια και ο­δη­γεί στη Φελ­λό­η, η ο­ποί­α εί­ναι μια ά­ση­μη πο­λί­χνη, που δεν εί­ναι πά­ντα κα­τοι­κη­μέ­νη α­κό­μη και τό­τε που την κα­τεί­χαν την πε­ριο­χή οι Ί­ω­νες. Το έ­δα­φος γύ­ρω α­πό τη Φελ­λό­η ή­ταν κα­τάλ­λη­λο για α­μπε­λο­φυ­τεί­ες. Τα ο­ρει­νά και πε­τρώ­δη μέ­ρη της χώ­ρας εί­ναι κα­τά­φυ­τα α­πό το δέν­δρο δρυς (Πολ­λές φο­ρές η ο­νο­μα­σί­α αυ­τή δί­νε­ται σε κά­θε δέν­δρο. Κυ­ρί­ως ό­μως εί­ναι η ο­νο­μα­σί­α γέ­νους δα­σι­κών δέν­δρων της οι­κο­γέ­νειας των κυ­πελ­λο­φό­ρων που ο­νο­μά­ζου­με και «πουρ­νά­ρι» ή βελανιδιά. Α­να­πτύσ­σουν ύ­ψος 25-30 μέ­τρα. Υ­πάρ­χουν πολ­λά εί­δη δρυός, έ­να α­πό αυ­τά εί­ναι και η φελ­λό­δρυς που εί­ναι σπά­νιο και α­πό την ο­ποί­α βγαί­νει ο φελ­λός. Πι­θα­νό­τα­τα, α­πό δέν­δρα σαν την φελ­λο­δρύ, στην πε­ριο­χή που πε­ρι­γρά­φει ο Παυ­σα­νί­ας να πή­ρε το χω­ριό και το ό­νο­μα Φελ­λό­η), στα ο­ποί­α υ­πάρ­χουν α­γριό­χοι­ροι και ε­λά­φια. Αν υπάρχουν στην Ελ­λά­δα οι­κι­σμοί που να διαρ­ρέ­ο­νται α­πό ά­φθο­να νε­ρά με­τα­ξύ αυ­τών πρέ­πει να υ­πο­λο­γι­στεί και η Φελ­λό­η. Ε­δώ υ­πάρ­χουν και Ιε­ρά του Διο­νύ­σου και της Αρ­τέ­μι­δος. Το ά­γαλ­μα της Αρ­τέ­μι­δος εί­ναι κα­τα­σκευα­σμέ­νο α­πό χαλ­κό και πα­ρι­στά­νει τη Θε­ά να σύ­ρει το βέ­λος α­πό τη φα­ρέ­τρα της. Το δε ά­γαλ­μα του Διο­νύ­σου εί­ναι στο­λι­σμέ­νο με χρώ­μα α­πό κιν­νά­βα­ρι (κοκ­κι­νω­πό).<br />Ε­δώ πρέ­πει να ε­πι­ση­μαν­θεί, ό­τι στη θέ­ση Κά­τω Μα­χα­λάς στη Βερ­γου­βί­τσα υ­πάρ­χουν δύ­ο εκ­κλη­σά­κια της Α­για-Σω­τή­ρως και του Αι- Γιώρ­γη τα ο­ποί­α έ­χουν κτι­στεί πά­νω στα ε­ρεί­πια αρ­χαί­ων να­ών και δί­πλα τους υ­πάρ­χουν υ­πε­ραιω­νό­βιες βε­λα­νι­διές. Ε­πί­σης έ­χουν βρε­θεί στην πε­ριο­χή κα­τά και­ρούς αρ­χαί­οι τά­φοι, τοί­χοι και νο­μί­σμα­τα, κα­θώς ε­πί­σεις υ­πάρ­χουν πολ­λές πη­γές και λα­γκά­δια με αρ­κε­τό νε­ρό.<br />Α­πό τα πολ­λά το­πω­νύ­μια της Βερ­γου­βί­τσας και σύμ­φω­να με α­ξιο­πρό­σε­κτη τεκμη­ρί­ω­ση του Σα­μα­ρά, στη θέ­ση “Κά­τω Μα­χα­λάς” υ­πήρ­χε χω­ριό που ί­σως στους αρ­χαί­ους χρό­νους πι­θα­νό­τα­τα να έ­φε­ρε το ό­νο­μα Φελ­λό­η. Βέ­βαια πρό­σφα­τες α­να­σκα­φές στη γει­το­νι­κή Σε­λιά­να έ­φε­ραν στο φως ευ­ρή­μα­τα που χω­ρο­γρα­φούν ε­κεί την Αρ­χαί­α Φελ­λό­η.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Βυ­ζα­ντι­νοί-Με­σαιω­νι­κοί χρό­νοι</span></strong><span style="color:#ff0000;"><strong><br /></strong></span>Η πα­ρακ­μή της πε­ριο­χής και γε­νι­κό­τε­ρα της Αι­για­λεί­ας ξε­κι­νά στα Βυ­ζα­ντι­νά χρό­νια. Το 395 μ.Χ. ο Α­λά­ρι­χος, αρ­χη­γός των ή­δη εκ­χρι­στια­νι­σμέ­νων Γότθων (γύ­ρω στο 380 α­πό μο­να­χούς ο­πα­δούς του α­ρεια­νι­σμού) τους ο­ποί­ους ο αυ­τοκρά­το­ρας Θε­ο­δό­σιος εί­χε ε­γκα­τα­στή­σει σαν συμ­μά­χους του στην Μοι­σί­α και την Θρά­κη, κι­νεί­ται με α­πει­λη­τι­κές δια­θέ­σεις προς την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, α­να­ζη­τώ­ντας πλού­τη και δό­ξα. Ο Αυ­το­κρά­το­ρας Αρ­κά­δι­ος, ό­πως και ο Θε­ο­δό­σιος Α΄, για να γλι­τώ­σει την πρω­τεύ­ου­σα , αλ­λά και για να κά­νει α­ντι­πε­ρι­σπασμό στις βλέ­ψεις του Βάν­δα­λου στρα­τη­γού της βό­ρειας Αυ­το­κρα­το­ρί­ας Στηλί­χω­νος, στρέ­φει τον Α­λά­ρι­χο προς την Ελ­λά­δα, μη­νύ­ο­ντας του ό­τι τα ει­δω­λολα­τρι­κά ιε­ρά της, κρύ­βουν α­μύ­θη­τα πλού­τη.<br />Α­κο­λου­θού­με­νος α­πό στί­φη φα­να­τι­κών μο­να­χών ο στρα­τός του Α­λά­ρι­χου, σφάζει και σκλα­βώ­νει τον πλη­θυ­σμό, κα­τα­στρέ­φει, λε­η­λα­τεί, πυρ­πο­λεί και ε­ρη­μώνει μια α­τε­λεί­ω­τη σει­ρά α­πό πό­λεις και οι­κι­σμούς. Ταυ­τό­χρο­να με την ε­πι­δρο­μή του Α­λά­ρι­χου ο Αρ­κά­διος δια­τά­ζει, ό­χι α­πλώς την κα­τα­στρο­φή, αλ­λά την ισο­πέ­δω­ση ό­λων των Ελ­λη­νι­κών να­ών ε­πι­βάλ­λο­ντας στην συ­νέ­χεια το υ­λι­κό τους να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για την κα­τα­σκευ­ή άλ­λων οι­κο­δο­μη­μά­των, έ­τσι ώ­στε να χα­θούν πα­ντε­λώς τα ί­χνη τους.<br />Το 396 μ.Χ. η Πε­λο­πόν­νη­σος και πε­ρισ­σό­τε­ρο το βό­ρειο μέ­ρος της α­πό Κό­ριν­θο μέ­χρι την Πά­τρα λε­η­λα­τή­θη­κε α­πό τους Γότ­θους του Α­λά­ρι­χου, ό­που το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος του πλυ­θη­σμού της ε­ξο­ντώ­νε­ται. Η ε­ρή­μω­ση ή­ταν τό­σο με­γάλη α­φού πε­ριο­χή της Αι­για­λεί­ας α­παλ­λά­χτη­κε α­πό τον ε­τή­σιο φό­ρο με τον Θε­ο­δο­σια­νό κώ­δι­κα.<br />Διά­φο­ρα πα­λαιο­χρι­στια­νι­κά μνη­μεί­α έ­χουν α­πο­κα­λυ­φθεί. Σε ανασκαφή στην πε­ριο­χή «Μαύ­ρα Λι­θά­ρια», α­πο­κα­λύ­φθη­κε πα­λαιο­χρι­στια­νι­κός να­ός του 5ου αιώ­να και Ρω­μα­ϊ­κά λου­τρά. Σή­με­ρα τα ευ­ρή­μα­τα αυ­τά έ­χουν κα­τα­στρα­φεί, α­φού ο χώ­ρος έ­χει οι­κο­δο­μη­θεί.<br />Ση­μα­ντι­κή στιγ­μή ή­ταν και η κα­τά­λη­ψη της Αι­για­λεί­ας α­πό τους Σλά­βους που ε­γκα­τα­στά­θη­καν στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή του Αι­γί­ου. Αρ­κε­τός αριθ­μός ο­νο­μά­των χω­ριών και το­πω­νυ­μιών μας ο­δη­γεί στη γνώ­μη ό­τι η πε­ριο­χή κα­τα­κτή­θη­κε α­πό Σλά­βους. Ά­μα προ­σέ­ξου­με ό­μως κα­λύ­τε­ρα κά­ποιες το­πω­νυ­μίες α­πό αυ­τές έ­χουν σχέ­ση και με το το­πι­κό φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Π.χ. η ο­νο­μα­σία του χω­ριού Συ­νε­βρό προ­έρ­χε­ται α­πό το αρ­χαί­ο «νε­βρός» που ση­μαί­νει μικρό ε­λά­φι. Άλ­λα το­πω­νύ­μια, ό­πως «Ε­λα­φό­λι­μνα» στην Ευ­ρω­στί­να, φα­νε­ρώ­νει την ύ­παρ­ξη ε­λα­φιών και με­γά­λων πυ­κνών δα­σών στην πε­ριο­χή.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Σλα­βι­κές ε­γκα­τα­στά­σεις στη πε­ριο­χή την Βυ­ζα­ντι­νή πε­ρί­ο­δο</span></strong>.<br />Η πλη­ρο­φο­ρί­α που παίρ­νου­με α­πό τον Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­το εί­ναι ό­τι πε­ρί τα μέ­σα του 8ου αιώνα μ.Χ. έ­λα­βε χώ­ρα η με­γά­λη Σλα­βι­κή α­ποί­κη­ση της Πε­λο­πον­νή­σου. Δεν α­πο­κλεί­ε­ται ό­μως,η ύ­παρ­ξη και προ­γε­νέ­στε­ρων λη­στρι­κών, σλα­βι­κών κατ’ αυ­τής ε­πι­δρο­μών. Ε­πί­σης υ­πο­στη­ρί­ζε­ται ό­τι το 589 μ.Χ. έ­λα­βε χώ­ρα α­ρα­βι­κή και σλα­βι­κή ε­πι­δρο­μή στην Πε­λο­πόν­νη­σο, χω­ρίς ό­μως ε­γκα­τά­στα­ση των ε­πι­δρο­μέ­ων.<br />Τον 7ο αιώ­να και κα­τά τα μέ­σα του 8ου αιώ­να λαμ­βά­νει χώ­ρα η με­γά­λη Σλα­βι­κή α­ποί­κι­ση της Πε­λο­πον­νή­σου, η ο­ποί­α άλ­λω­στε δεν εί­ναι και η τε­λευ­ταί­α. Κα­τά το α΄ μι­σό του 10ου αιώ­να ε­πα­κο­λου­θεί, ε­πί Ρω­μα­νού Λε­κα­πη­νού, και άλ­λη σλα­βι­κή ε­πι­δρο­μή στην Πε­λο­πόν­νη­σο του Τσά­ρου Σα­μου­ήλ και κα­τά τα τέ­λη του ί­διου αιώ­να ε­πί του Βα­σι­λεί­ου του Βουλ­γα­ρο­κτό­νου.<br />Στις αρ­χές του 8ου αιώ­να η Πε­λο­πόν­νη­σος γνω­ρί­ζει μια τρο­με­ρή κα­τα­στρο­φή: χτυ­πιέ­ται α­πό πα­νού­κλα. Ο πλη­θυ­σμός της α­φα­νί­ζε­ται και η χώ­ρα σχε­δόν ε­ρη­μώ­νε­ται. Με­γά­λο μέ­ρος των υ­πο­λοί­πων α­γρο­τι­κών συ­νοι­κι­σμών της Πε­λο­πον­νή­σου εκ­μη­δε­νί­στη­καν α­πό το λοι­μό. Ό­ταν πέ­ρα­σε η πα­νού­κλα, η χώ­ρα βρέθηκε στο έ­λε­ος των Α­ρά­βων πει­ρα­τών (Σα­ρα­κη­νών). Τό­τε ο αυ­το­κρά­το­ρας του Βυ­ζα­ντί­ου Κων­στα­ντί­νος Ε’ (741-775) α­πο­φα­σί­ζει να με­τα­φέ­ρει ε­δώ έ­νο­πλα τμή­μα­τα, «τύ­που α­κρι­τών», για να προ­στα­τεύ­σουν την χώ­ρα. Έ­τσι κα­τόρ­θω­σε να μι­σθώ­σει δυο ο­μά­δες Σλά­βων: τους Μί­ληγ­γες και τους Ε­ζε­ρί­τες, που τους το­πο­θέ­τη­σε στις πλα­γιές του Τα­ΰ­γε­του και του Ε­ρυ­μάν­θου.<br />Οι του Τα­ϋ­γέ­του α­νέ­λα­βαν τον έ­λεγ­χο των νό­τιων πα­ρα­λί­ων της Πε­λο­πον­νή­σου και οι Σλά­βοι του Ε­ρυ­μάν­θου τα δυ­τι­κά πα­ρά­λια προς το Ιό­νιο Πέ­λα­γος. Την ί­δια ε­πο­χή ε­γκα­θί­στα­νται και στα Α­ρο­ά­νια (Χελ­μός) για τον ί­διο σκο­πό.<br />Οι Σλά­βοι αυ­τοί που ε­ντο­πί­ζο­νται στα τρί­α κύ­ρια ση­μεί­α της Πε­λο­πον­νή­σου: στον Τα­ΰ­γε­το, στα Α­ρο­ά­νια ή Χελ­μό και στον Ε­ρύ­μαν­θο, στα πε­ρί­φη­μα Νε­ζε­ρο­χώ­ρια (που αυ­τό το ό­νο­μα εί­ναι σλά­βι­κο), έ­χουν α­φή­σει την πα­ρου­σί­α τους σε πολ­λά το­πω­νύ­μια (Α­ρά­χο­βα, Στρέ­ζο­βα, Α­να­στά­σο­βα, Ζε­λί­να, Πε­τρί­να, Λε­βέ­τσο­βα, Ζα­ρού­χλα, Ζά­χω­λη, Ζα­χλω­ρού, Βερ­γου­βί­τσα Τουρ­λά­δα, Κό­κο­βα, Μο­στί­τσι, Τσα­ρού­χλι, Ζα­γο­ρά, Βάλ­τος, Κε­ρά­σο­βα Το­πό­ρι­τσα. Γλό­γο­βα, Βλο­βο­κά. Κερ­νί­τσα, Βο­στί­τσα, Βι­σο­κά Σο­πο­τό κλπ).<br />Τα σλά­βι­κα το­πω­νύ­μια που έ­χουν μεί­νει σ’ ό­λη την Ελ­λά­δα και ει­δι­κά στην Πε­λο­πόν­νη­σο, εί­ναι α­ψευ­δείς μάρ­τυ­ρες της μα­κρο­χρό­νιας πα­ρου­σί­ας Σλά­βων σ’ αυ­τούς τους χώ­ρους.<br />Μί­α α­κό­μη πα­ρα­τή­ρη­ση πά­νω στα σλά­βι­κα το­πω­νύ­μια, εί­ναι αρ­κε­τά δια­φω­τι­στι­κή για τον τρό­πο που έ­γι­νε η ε­γκα­τά­στα­ση στον Ελ­λα­δι­κό χώ­ρο. Τα το­πω­νύ­μια ε­ντο­πί­ζο­νται βα­σι­κά σε ο­ρει­νές πε­ριο­χές και πο­λύ λι­γό­τε­ρα σε πε­δι­νές πε­ριο­χές και ε­λά­χι­στα σε πα­ρά­λια. Οι Σλά­βοι που διείσ­δυ­σαν στον Ελ­λα­δι­κό χώ­ρο έ­μει­ναν στις πλα­γιές των βου­νών και α­σχο­λού­νταν βα­σι­κά με τη γε­ωρ­γί­α και την κτη­νο­τρο­φί­α. Πολ­λά α­πό τα το­πω­νύ­μια που προ­ϋ­πήρ­χαν, εί­ναι α­πλή με­τά­φρα­ση στα σλά­βι­κα. Έ­τσι Χελ­μός ο­νο­μά­στη­καν τα Α­ροά­νια ό­ρη. Στα ελ­λη­νι­κά τα Α­ροά­νια σή­μαι­ναν με­γά­λο ό­ρος και το Χελ­μός στα σλά­βι­κα ση­μαί­νει το ί­διο α­κρι­βώς. Και η δεύ­τε­ρη κο­ρυ­φή των Α­ρο­α­νί­ων λε­γό­ταν στα ελ­λη­νι­κά Τρια­ντα­φυλ­λιά. Οι Σλά­βοι την ο­νό­μα­σαν Ντου­ρυ­του­βά­να που ση­μαί­νει το ί­διο: Τρια­ντα­φυλ­λιά.<br />Τα το­πω­νύ­μια που δη­λώ­νουν την ύ­παρ­ξη Σλά­βων δεί­χνουν κά­τι πιο ση­μα­ντι­κό. Οι Σλά­βοι δεν πρέ­πει να πέ­ρα­σαν α­πό τον ι­σθμό της Κο­ρίν­θου. Κα­τέ­βη­καν α­πό την Αι­τω­λο­α­καρ­να­νί­α και πέ­ρα­σαν α­πό το Α­ντίρ­ριο- Ρί­ο. Ο με­γά­λος α­ριθ­μός το­πω­νυ­μί­ων δεί­χνει την πο­ρεί­α τους προς τα ΒΔ. και δυ­τι­κά της Πε­λο­πον­νή­σου. Α­κο­λού­θη­σαν δη­λα­δή το δρό­μο που εί­χαν α­κο­λου­θή­σει στην αρ­χαιό­τη­τα διά­φο­ρα φύ­λα για να φτά­σουν στην Πε­λο­πόν­νη­σο: Πε­λα­σγοί, Ί­ω­νες, Αρ­κά­δες, Α­ζά­νες, Λυ­κά­ο­νες και τε­λι­κά οι Δω­ριείς.<br />Αυ­τοί λοι­πόν οι Σλά­βοι της Πε­λο­πον­νή­σου δεν ή­ταν πολ­λοί α­ριθ­μη­τι­κά σε σύ­γκρι­ση με τον πλη­θυ­σμό. Αποτελούσαν μια κλειστή κοι­νω­νί­α και αυ­τό τους ε­μπό­δι­ζε να α­φο­μοιω­θούν στην ελ­λη­νι­κή ε­θνό­τη­τα. Ως το 10ο σχε­δόν αιώ­να δια­τη­ρού­σαν τη δι­κή τους θρη­σκεί­α. Δεν ή­ταν χρι­στια­νοί. Α­πό το 10ο αιώ­να άρ­χι­σε ο εκ­χρι­στια­νι­σμός τους. Οι Σλά­βοι δια­τή­ρη­σαν την κλειστή τους κοι­νω­νί­α ως τη φρα­γκι­κή κα­τά­κτη­ση. Οι Φρά­γκοι προ­σπά­θη­σαν να τους υ­πο­τά­ξουν πλή­ρως. Οι Σλά­βοι τε­λι­κά ε­ξο­μοιώ­θη­καν α­πό τους Φρά­γκους με τους Έλ­λη­νες α­γρό­τες της πε­ριο­χής. Σ’ αυ­τή την ε­πο­χή σπά­ει η ­κλει­στή κοι­νω­νί­α τους και δέ­νο­νται με τους Έλ­λη­νες της γύ­ρω τους πε­ριο­χής. Α­πό τη στιγ­μή αυ­τή και με­τά αρ­χί­ζει ο ε­ξελ­λη­νι­σμός τους. Πρώ­τα - πρώ­τα παίρ­νουν την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα. Τα σλα­βι­κά που δια­τη­ρού­σαν στην ­κλει­στή κοι­νω­νί­α τους, δεν τους ε­ξυ­πη­ρε­τούν πια. Και μέ­σα στην κοι­νή πια τύ­χη με τον ελ­λη­νι­κό λα­ό που τους ε­πέ­βα­λαν οι φρα­γκο­κυ­ρί­αρ­χοι αρ­χί­ζει η συ­νερ­γα­σί­α. Η ί­δια κα­τά­στα­ση θα συ­νε­χι­στεί και ό­ταν θα ε­πα­νέλ­θουν στην Πε­λο­πόν­νη­σο οι Βυ­ζα­ντι­νοί (Δε­σπο­τά­το του Μι­στρά).<br />Οι Πα­λαιο­λό­γοι έ­σπρω­ξαν τα λα­ϊ­κά στρώ­μα­τα του ελ­λη­νι­κού πλη­θυ­σμού και των Σλά­βων σε έ­ναν α­πελ­πι­σμέ­νο α­γώ­να κα­τά της ά­γριάς τους εκ­με­τάλ­λευ­ση. Οι Πα­λαιο­λό­γοι θέ­λουν να δη­μιουρ­γή­σουν χώ­ρους για να το­πο­θε­τη­θούν οι Βυ­ζα­ντι­νοί ευ­γε­νείς που ε­κτο­πί­στη­καν α­πό τη Μι­κρά Α­σί­α και έ­φτα­ναν στην Πε­λο­πόν­νη­σο. Τα λα­ϊ­κά στρώ­μα­τα, Έλ­λη­νες και Σλά­βοι, βρί­σκο­νται σε κοι­νούς α­γώ­νες. Και αυ­τό τους φέρ­νει πο­λύ κο­ντά. Σπά­νε τα πλαί­σια της ­κλει­στής κοι­νω­νί­ας των Σλά­βων και τε­λι­κά συγ­χω­νεύ­ο­νται μέ­σα στους κοι­νούς α­γώ­νες με τους Έλ­λη­νες.<br />Ε­κεί θα συ­γκα­τοι­κή­σουν ό­λοι μα­ζί σε χω­ριά που δη­μιουρ­γού­νται. Ό­λους αυ­τούς τους συν­δέ­ει η κοι­νή τύ­χη τώ­ρα. Και εί­ναι τό­τε που θα χα­θεί η ι­διαι­τε­ρό­τη­τα των Σλά­βων και θα συγ­χω­νευ­τούν στο λα­ό που προ­ϋ­πήρ­χε στο χώ­ρο αυ­τό. Οι Σλά­βοι θα ε­ξελ­λη­νι­στούν σε ση­μεί­ο που τί­πο­τα δεν θα μεί­νει α­πό το πα­ρελ­θόν τους. Έ­χουν έ­ναν κοι­νό ε­χθρό. Και αυ­τό τους ε­νώ­νει.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>­­</strong></span><span style="color:#ff0000;"><strong>H πε­ριο­χή στην φρα­γκο­κρα­τί­α</strong></span><span style="color:#ff0000;"><strong><br /></strong></span>Με­τά την ά­λω­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης και την κα­τά­λη­ψη της α­πό τους Φρά­γκους το 1204 περιήλθε στην κυ­ριαρ­χί­α τους και η πε­ριο­χή της Αι­για­λεί­ας.<br />Πα­ρου­σί­α της περιο­χής στο προ­σκή­νιο της ι­στο­ρί­ας έ­χου­με και κα­τά την Φρα­γκο­κρα­τί­α. Με­τά την κα­τά­κτη­ση της Πε­λο­πον­νή­σου α­πό τους Φρά­γκους η χώ­ρα διαι­ρέ­θη­κε σε 12 Βα­ρο­νί­ες, μια α­πό αυ­τές ή­ταν και των Κα­λα­βρύ­των.<br />Η αρ­χαιό­τε­ρη πλη­ρο­φο­ρί­α για την γύ­ρω πε­ριο­χή έρ­χε­ται α­πό έγ­γρα­φο του 1297 με το ο­ποί­ο η πρι­γκί­πισ­σα Ι­σα­βέλ­λα Βιλ­λε­αρ­δου­ί­νη παρα­χω­ρεί στην α­δελ­φή της Μαρ­γα­ρί­τα ε­κτά­σεις και φρού­ρια ό­που συ­να­ντά­ται η το­πω­νυ­μί­α Blobocan, η ο­ποί­α ταυ­τί­ζε­ται με την δι­κή μας Βλο­βω­κά-Αι­γές.<br />Άλ­λη α­να­φο­ρά για την πε­ριο­χή εί­ναι το έ­τος 1402. Το έ­τος αυ­τό οι κά­το­χοι της Κο­ρίν­θου Ιω­αν­νί­τες Ιπ­πό­τες της Ρό­δου*, ε­πι­κυ­ρώ­νουν ή πα­ρα­χω­ρούν σε διά­φο­ρα πρό­σω­πα προ­νό­μια ή ι­διο­κτη­σί­ες στην πε­ριο­χή με­τα­ξύ Κο­ρίν­θου και Κα­λα­βρύ­των. Δύ­ο α­πό τα πρό­σω­πα αυτά ή­σαν οι Manuel Enclava και Georges Miltia, οι ο­ποί­οι έ­λα­βαν με έγ­γρα­φο ε­κτά­σεις και δι­καιώ­ματα στα χω­ριά Kertezi, Savani, Kerpini, Zachloron, Cloquines, Seliana και Raton. Εύ­κο­λα μπο­ρού­με να ταυ­τί­σου­με τα τέσ­σε­ρα πρώ­τα με τα χω­ριά των Κα­λα­βρύ­των Κέρ­τε­ζη, Σα­βα­νοί, Κρε­πι­νή, Ζα­χλω­ρού, το τέ­ταρ­το και το πέ­μπτο εί­ναι οι Κλου­κί­νες και η Σε­λιά­να (χω­ριό που συ­νορεύ­ει με την Βερ­γου­βί­τσα) το Raton πι­θα­νόν να ταυ­τί­ζε­ται με την Αρά­χο­βα.<br />Ο Γάλ­λος συγ­γρα­φέ­ας και κα­θη­γη­τής πα­νε­πι­στη­μί­ου της Λυών Antoin Bon στο έρ­γο του Φρά­γκι­κος Μο­ριάς στο έ­κτο κε­φά­λαιο του βι­βλί­ου του α­να­φέ­ρε­ται για τα ό­ρια της Κα­θο­λι­κής εκ­κλη­σί­ας της Πε­λο­πον­νή­σου την ο­ποί­α ο­νο­μά­ζει Εκ­κλη­σί­α της Κο­ρίν­θου (η Κό­ριν­θος ή­ταν α­πό τις σπου­δαιό­τε­ρες Βα­ρο­νί­ες του Φρά­γκι­κου Μο­ριά και έ­δρα του Λα­τί­νου Αρ­χιε­πι­σκό­που). Στο κε­φά­λαιο αυ­τό ο Bon α­να­φέ­ρει τις πό­λεις και τα χω­ριά που υ­πα­γό­ντου­σαν στην Κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α της Κο­ρίν­θου και μνη­μο­νεύ­ει δύ­ο έγ­γρα­φα, έ­να του έ­τους 1212 και άλ­λο του 1377. Στη­ρι­ζό­με­νος στα έγ­γρα­φα αυ­τά δί­νει την ε­ξής πλη­ρο­φο­ρί­α.<br />Οι μο­να­χοί της κα­θο­λι­κής εκ­κλη­σί­ας της Κο­ρίν­θου {Τους προ­σέ­φε­ρε την πό­λη ο δε­σπό­της του Μι­στρά Θε­ό­δω­ρος Α΄ Πα­λαιο­λό­γος, για να βο­η­θή­σουν στην ά­μυ­να και στην α­ντι­με­τώ­πι­ση του Τουρ­κι­κού κιν­δύ­νου (κρά­τη­σαν την πε­ριο­χή α­πό το 1394 έ­ως το 1404)} για να ε­ξευ­με­νί­σουν τον Ελ­λη­νι­κό πλη­θυ­σμό και να τον κά­νουν να βλέ­πει με συ­μπά­θεια τους Φρά­γκους, με ει­δι­κό έγ­γρα­φο πα­ρα­χώ­ρη­σαν α­ξιό­λο­γα προ­νό­μια. Ο συγ­γρα­φέ­ας δεν α­να­φέ­ρει τα προ­νό­μια που πα­ρα­χω­ρή­θη­καν, α­να­φέ­ρει τα χω­ριά μέ­σα στα ο­ποί­α ή­ταν η Σε­λιά­να. Άλ­λα χω­ριά ή­σαν η Κέρ­τε­ζη, Σα­βα­νοί, Κερ­πι­νή, Ζα­χλω­ρού Κλο­κί­νες και Ρά­τον.<br />Να πού­με ό­τι μια πε­ριο­χή στο χω­ριό Βερ­γου­βί­τσα ο­νο­μά­ζε­ται μέ­χρι σή­με­ρα Φρα­γκιά­νι­κα, που ε­πι­βε­βαιώ­νει με σιγουριά την ύ­παρ­ξη οι­κι­σμού από Φρά­γκους στο χω­ριό.΄Ίσως να ή­ταν και έ­δρα διοί­κη­σης της γύ­ρω πε­ριο­χής.<br />Το 1458 κα­τα­λαμ­βά­νε­ται η Πε­λο­πόν­νη­σος α­πό τους Τούρ­κους. Υ­πήρ­χαν ό­μως πο­λύ ση­μα­ντι­κές πό­λεις της Πε­λο­πον­νή­σου, τις ο­ποί­ες κα­τεί­χαν οι Ε­νε­τοί (Ναύ­πλιο, Μο­νεμ­βά­σια, Με­θώ­νη) και δεν ε­πέ­τρε­παν στους Τούρ­κους την πλή­ρη υ­πο­δού­λω­ση των Ελ­λή­νων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-7993475031356391321?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-5216904952411139172010-07-23T23:06:00.000+03:002010-07-23T20:10:46.419+03:00Τούρκοι και Ενετοί...<span style="color:#ff0000;"><strong>Α΄ Τουρκο­κρα­τί­α 1458-1685)<br /></strong></span>Το 1458 κα­τα­λαμ­βά­νε­ται η Πε­λο­πόν­νη­σος α­πό τους Τούρ­κους.<br />Οι Τούρ­κοι κα­τά την κυ­ριαρ­χί­α τους στην Πε­λο­πόν­νη­σο εί­χαν ε­πι­τρέ­ψει την αυ­το­διοί­κη­ση των Ελ­λή­νων και δεν πε­ριό­ρι­ζαν την θρη­σκευ­τι­κή ε­λευ­θε­ρί­α. Ό­μως το σκλη­ρό γαιο­κτη­τι­κό κα­θε­στώς και η βα­ριά φο­ρο­λο­γί­α που ε­πέ­βα­λαν, δη­μιούρ­γη­σαν ά­σχη­μες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης.<br />Πη­γές για τις συν­θή­κες που ε­πι­κρα­τού­σαν κα­τά την Α΄ Τουρ­κο­κρα­τί­α και κυρί­ως της πε­ριο­χής μας δεν υ­πάρ­χουν. Η μό­νη πη­γή έρ­χε­ται α­πό χει­ρό­γρα­φο με χρο­νο­λο­γί­α 1793, του Εμ­μα­νου­ήλ Σκαρ­πέ­τη ε­μπό­ρου, το ο­ποί­ο σώ­ζε­ται στη Μο­νή Ταξιαρ­χών Αι­γί­ου που α­να­φέ­ρει ό­τι γεν­νή­θη­κε στην Α­ρά­χο­βα το 1748.<br />Στο χει­ρό­γρα­φο αυ­τό ο Εμ­μ. Σκαρ­πέ­της γρά­φει ό­τι το χω­ριό Α­ρά­χο­βα την ε­πο­χή ε­κεί­νη (της Α΄ Τουρ­κο­κρα­τί­ας) ή­ταν ι­διο­κτη­σί­α κά­ποιας Σουλ­τά­νας και α­πο­κα­λεί­το και «Σουλ­τά­να».<br />Σε χει­ρό­γρα­φο του 1572 α­να­φέ­ρε­ται ό­τι το φθι­νό­πω­ρο του 1452 ο στρα­τη­γός Μουράτ β΄- Του­ρα­χάν, προ­έ­βη σε διώ­ξεις και σφα­γές του πλη­θυ­σμού της Πε­λο­πον­νήσου. Τό­τε οι κά­τοι­κοι του Δια­κο­πτού και της Πο­τα­μιάς α­νέ­βη­καν στο Πε­τρούχι έ­να α­πό­το­μο και βρα­χώ­δες βου­νό για να προ­στα­τευ­τούν. Εί­χαν φτιά­ξει ξύλι­νες σκά­λες για να α­νε­βο­κα­τε­βαί­νουν και έ­να ξύ­λι­νο γε­φύ­ρι για να περ­νούν α­πό το μι­κρό στο με­γά­λο Πε­τρού­χι.<br />Α­πό έγ­γρα­φο του Με­γά­λου Σπη­λαί­ου το 1688 φαί­νε­ται κά­ποιος Ιω­άν­νης ... του Βε­λισα­ρί­ου α­πό τις Κλου­κί­νες που ζη­τού­σε ε­λε­η­μο­σύ­νη για την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση της γυ­ναί­κας του και των παι­διών του που ο­φει­λό­ταν στην α­δυ­να­μί­α του να κατα­βά­λει τον κε­φα­λι­κό φό­ρο.<br />Ε­πί­σης σε έγ­γρα­φο του Μεγ. Σπη­λαί­ου το 1636 α­να­φέ­ρε­ται ό­τι στο Λι­βά­δι και στη Σε­λιά­να έ­πε­σε πα­νού­κλα.<br />Στο μο­να­στή­ρι των Α­γί­ων Α­πο­στό­λων κά­τω α­πό τοι­χο­γρα­φί­α του κα­θο­λι­κού της Μο­νής, ο Ιε­ρο­διά­κο­νος Χρι­στό­δου­λος Βα­σι­λό­που­λος ση­μειώ­νει το 1646 : «ε­κείνον κε­ρον ε­γι­νε/με­γά­λο κα­κό....ο­λα τά χρι­ςια­νι­κα.... κ(αί) ε­μαρ­τι­ρι­σαν (;)....» Η σημεί­ω­ση αυ­τή τώ­ρα δεν υ­πάρ­χει λό­γω κα­τα­στρο­φής της. Ά­ρα­γε εν­νο­εί την ε­ξά­πλω­ση της ε­πι­δη­μί­ας ή άλ­λα ση­μα­ντι­κά γε­γο­νό­τα. Ό­πως και να ΄χει εί­ναι προ­φανές πό­σο δύ­σκο­λες ή­σαν οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των κα­τοί­κων της πε­ριο­χής κα­τά την Α΄ Τουρ­κο­κρα­τί­α.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Ε­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­μα­τα</strong></span><br />Κα­τά το διά­στη­μα της Α΄ Τουρ­κο­κρα­τί­ας οι Έλ­λη­νες της Πε­λο­πον­νή­σου ζού­σαν συ­νε­χώς με το ό­ρα­μα της α­πε­λευ­θέ­ρω­σης και έ­γι­ναν πολ­λά ε­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­μα­τα. Το 1459 με το Θω­μά Πα­λαιο­λό­γο που πο­λιόρ­κη­σε και κα­τέ­λα­βε την Πά­τρα για να νι­κη­θεί αρ­γό­τε­ρα α­πό το Μω­ά­μεθ Β΄. Το 1463 ο Μι­χα­ήλ Ράλ­λης και ο Πέ­τρος Μπού­ας μα­ζί με τους Ε­νε­τούς οι ο­ποί­οι ε­γκα­τέ­λει­ψαν τους Έλ­λη­νες στην α­γριό­τη­τα των Τούρ­κων. Το 1532 με τον Α­ντρέ­α Ντό­ρια κα­τέ­λα­βαν την Πά­τρα, την Κο­ρώ­νη, Ρί­ο και Α­ντίρ­ριο, που για μια άλ­λη φο­ρά ε­γκα­τα­λεί­φθη­καν α­πό τους Ε­νε­τούς στο έ­λε­ος των Τούρ­κων. Το 1571 με τη Ναυ­μα­χί­α της Ναυ­πά­κτου. Το 1612 με το Δού­κα το Νέ­βερ.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Ε­νε­το­κρα­τί­α 1687-1715<br /></span></strong>Οι κά­τοι­κοι ελ­πί­ζο­ντας σε καλ­λί­τε­ρες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης α­πό των Τούρ­κων βο­ή­θη­σαν τους Ε­νε­τούς και κα­τέ­λα­βαν την Πε­λο­πόν­νη­σο το 1687.<br />Οι Ε­νε­τοί διαί­ρε­σαν την χώ­ρα σε τέσ­σε­ρις ε­παρ­χί­ες οι ο­ποί­ες υ­πο­διαι­ρέ­θηκαν σε 23 territorii με­τα­ξύ των ο­ποί­ων των Κα­λα­βρύ­των και της Βο­στί­τσας (Αί­γιο). Για τα υ­πάρ­χο­ντα χω­ριά που υ­πά­γο­νται στο τμή­μα Κα­λα­βρύ­των υ­πάρ­χουν πλη­ρο­φορί­ες στο πε­ρι­γρα­φι­κό έρ­γο του κα­θο­λι­κού Ιε­ρέ­α Pier’ Antonio Pacifiko το 1700 που συ­να­ντάμε τα ε­ξής: Α­ρά­χο­βα, Αρ­φα­ρά, Κά­τω Πο­τα­μιά, Κλου­κί­νες, Ζα­ρού­χλα, Πε­ρι­στέ­ρα, Περι­θώ­ρι, Πο­τα­μιά, Σι­νε­βρό, Αγ. Βαρ­βά­ρα, Σε­λιά­να, Σβυ­ρού, Βα­λι­μή, Βλο­βο­κά, Βερ­σο­βά, Α­γρί­δι Με­σορ­ρού­γι, Βερ­γου­βί­τσα, Βου­νά­κι, Σό­λο.<br />Αυ­τή εί­ναι και η πρώ­τη ε­πί­ση­μη α­να­φο­ρά της Βερ­γου­βί­τσας.<br />Οι Ε­νε­τοί για να αυ­ξή­σουν τον πλη­θυ­σμό της Πε­λο­πον­νή­σου και για την ε­ντατι­κό­τε­ρη καλ­λιέρ­γεια της γης ορ­γά­νω­σαν την με­τα­φο­ρά 6000 πε­ρί­που Στε­ρε­ο­ελλα­δι­τών γε­ωρ­γών στην Πε­λο­πόν­νη­σο. Υ­πάρ­χουν πλη­ρο­φο­ρί­ες για την ε­γκα­τάστα­ση και στην πε­ριο­χή μας (Α­κρά­τα, Βα­λι­μή, Ζα­ρού­χλα, Πο­ρο­βί­τσα).<br />Αν λά­βου­με υπ‘ ό­ψιν την οι­κο­γε­νεια­κή πα­ρά­δο­ση των Ρο­ζέ­ων που λέ­ει για μετοί­κη­ση Ρο­ζέ­ων α­πό το Μέ­τσο­βο της Η­πεί­ρου στην Βερ­γου­βί­τσα, μπο­ρού­με να υπο­θέ­σου­με ό­τι την πε­ρί­ο­δο αυ­τή εί­ναι πιο πι­θα­νό να συ­νέ­βη.<br />Πλη­ρο­φο­ρί­ες για την πε­ριο­χή παίρ­νου­με α­πό έ­να πα­λαιό έγ­γρα­φο που έ­χει ως ε­ξής:<br />Τρι­πο­λι­τσά 16 Φλε­βα­ρί­ου 1722.<br />Με την πα­ρών φα­νε­ρώ­νω και ο­μο­λο­γώ ε­γώ ο Πα­ρα­σκευάς Κα­πη­νο­λό­γος, πως ε­πούλη­σα τα ή­μι­σά μου ρού­χα ό­που εί­χα πα­τρι­κά, εις την χώ­ρα ο­νο­μα­ζο­μέ­νη Σε­λιάνα, ά­νω χά­σια του Κα­λα­βρύ­του, α­μπέ­λια , χω­ρά­φια ... και σπι­τό­το­πο, τα ο­ποί­α είχε ο πο­τέ Στα­θά­κης α­γο­ρα­σμέ­να τα ε­πού­λη­σα του Κω­στα­ντή γγι­φό­ρου και Γιωργά­κη και Α­ντρέ­α, α­δέλ­φια γγι­φό­ροι ο­νο­μα­ζο­μέ­νοι, δια ριά­λια πε­νή­ντα ή 50 και να εί­ναι ή­δη (;) νοι­κο­κυ­ραί­οι οι ά­νω­θεν α­γο­ρα­σταί και στα ά­νω­θεν υ­πο­στα­τικά του ά­νω­θεν Πα­ρα­σκευά. Και ο Πα­ρα­σκευάς να εί­ναι α­πό­ξε­νος α­πό τα υ­πο­στατι­κά του και δια­βε­βαιών της α­λη­θεί­ας έ­γι­νε το πα­ρόν α­πό μαρ­τυ­ρί­ας και παρα­κα­λε­σά­ντων μαρ­τύ­ρων. Πα­ρα­σκευάς Κα­πη­νο­λό­γος βε­βαιώ­νω Πα­να­γιώ­της Πο­λυδε­ρό­που­λος μαρ­τυ­ρώ Στα­μέ­λος Πα­λαιο­λό­γος μαρ­τυ­τώ. Α­πό ό­νο­μα της Χά­ι­δως αδελ­φής του Πα­ρα­σκευά Κα­πη­νο­λό­γου.<br />Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που παίρ­νου­με α­πό το έγ­γρα­φο αυ­τό εί­ναι ό­τι η Σε­λιά­να και η Βερ­γου­βί­τσα ο­νο­μά­ζο­νταν α­πό τό­τε Χά­σια και συ­γκε­κρι­μέ­να άνω Χά­σια.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Β΄ Τουρ­κο­κρα­τί­α 1715-1821<br /></strong></span>Με την ε­πα­νε­γκα­τά­στα­ση των Τούρ­κων στην Πε­λο­πόν­νη­σο δεν α­ντέ­δρα­σαν κα­θό­λου οι κά­τοι­κοι λό­γω ό­τι οι Ε­νε­τοί κα­κο­με­τα­χει­ρί­ζο­νταν και κα­τα­πί­ε­ζαν τους κα­τοί­κους. Πολ­λοί α­πό τους πρό­κρι­τους και η­γού­με­νοι μονα­στη­ριών έ­στει­λαν α­ντι­προ­σώ­πους στους Τούρ­κους για να δη­λώ­σουν την υ­ποτα­γή τους.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Διοί­κηση ε­πί β΄ Τουρ­κο­κρα­τί­ας<br /></strong></span>Κα­τά την β΄ Τουρκο­κρα­τί­α η πε­ριο­χή υ­πά­χθη­κε διοι­κη­τι­κά στο Βι­λα­έ­τι Κα­λα­βρύ­των. Η ε­παρ­χία Κα­λα­βρύ­των διαι­ρεί­το σε τέσ­σε­ρα σέ­μπτια. Έ­να α­πό αυ­τά ή­ταν των Χα­σί­ων. {Χά­σια ο­νο­μά­στη­κε η πε­ριο­χή μας α­πό την Τουρ­κι­κή λέ­ξη ΄khass΄ η ο­ποί­α χρη­σι­μο­ποιεί­το για την δή­λω­ση στρα­τιω­τι­κών φέ­ου­δων που α­πέ­φε­ραν ε­τη­σί­ως ει­σό­δημα 100.000 ά­σπρων και φο­ρο­λο­γι­κά υ­πά­γο­νταν κατ΄ ευ­θεί­αν στο Σουλ­τά­νο.<br />Συνα­ντού­με α­κό­μα και στους μετε­πα­να­στα­τι­κούς χρό­νους την ο­νο­μα­σί­α Χά­σια σε διά­φο­ρα έγ­γρα­φα. ο Πε­τρό­μπε­ης Μαυ­ρο­μι­χά­λης σε δια­τα­γή του προς τον Σωτ. Θε­ο­χα­ρό­που­λο το 1823 έγ­ρα­φε : ¨με τους στρα­τιώ­τες σου του τμή­μα­τος των Χα­σί­ων … να με­τα­βείς εις την ε­παρ­χί­αν Γα­στού­νης¨. Ε­πί­σης πολ­λά συμ­βό­λαια και α­πο­φά­σεις δι­κα­στι­κές α­να­φέ­ρουν τη Βερ­γου­βί­τσα πε­ριο­χή των Χα­σί­ων.}<br />Στο σέ­μπτι των ά­νω Χα­σί­ων ό­πως α­να­φέ­ρα­με και πα­ρα­πά­νω, υ­πα­γό­ταν και η Βερ­γου­βί­τσα.<br />Οι Τούρ­κοι, ό­πως και στην Α‘ Τουρ­κο­κρα­τί­α, ε­πέ­τρε­ψαν την αυ­το­διοί­κη­ση των Ελ­λή­νων. Κά­θε χω­ριό ε­ξέ­λε­γε τους δη­μο­γέ­ρο­ντες οι ο­ποί­οι συ­νέρ­χο­νταν σε επαρ­χια­κή συ­νέ­λευ­ση και ε­ξέ­λε­γαν τους ε­παρ­χια­κούς προ­ε­στώ­τες. Ως δη­μο­γέρο­ντες ό­πως προ­κύ­πτει α­πό δη­μό­σιο έγ­γρα­φο με η­με­ρο­μη­νί­α 23 Ια­νουα­ρί­ου 1828 φαί­νο­νται οι Πα­πα-Χρή­στος Ρόζος, για τον ο­ποί­ο θα α­να­φερ­θού­με πα­ρα­κά­τω, και ο Α­ναγνώ­στης Ρό­ζος.<br />Οι δη­μο­γέ­ρο­ντες ή­σαν υ­πεύ­θυ­νοι για την πε­ρι­φρού­ρη­ση των συμ­φε­ρό­ντων της κοι­νό­τη­τας και για την ι­κα­νο­ποί­η­ση των φο­ρο­λο­γι­κών α­παι­τή­σε­ων του κα­τα­κτη­τή. Γε­γο­νός α­ναμ­φι­σβή­τη­το εί­ναι ό­τι πολ­λοί α­πό αυ­τούς βρέ­θη­καν με με­γά­λες ι­διο­κτη­σί­ες και συ­γκέ­ντρω­ναν πλού­το που προ­ερ­χόταν α­πό τον ι­δρώ­τα των κα­τα­πιε­σμέ­νων συ­μπα­τριω­τών τους. Η πο­λύ δυ­σβά­στα­χτη φορο­λο­γί­α εί­χε α­ντί­κτυ­πο στην οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή ζω­ή του τό­που. Απ‘ αυτό μπο­ρεί να ε­ξη­γη­θεί ό­τι πο­λύ ι­κα­νοί νέ­οι στρά­φη­καν προς τον μο­να­χι­σμό και αρ­κε­τοί με­τοί­κη­σαν.<br />Ο Εμ­μα­νου­ήλ Σκαρ­πέ­της σε χει­ρό­γρα­φό του α­να­φέ­ρει ό­τι το 1793 η Αρά­χο­βα εί­χε πολ­λούς κα­τοί­κους και βρι­σκό­ταν σε ευ­η­με­ρί­α, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ό­μως α­πό τα α­βά­στα­χτα δο­σί­μα­τα με­τοί­κη­σαν σε άλ­λες πό­λεις και χώ­ρες. Ε­πί­σης στο ί­διο χει­ρό­γρα­φο πε­ρι­γρά­φει και το δρό­μο που ο­δη­γεί στο χω­ριό του: «.....α­ρι­στε­ρό­θεν τα Κο­λο­κυν­θιά­νι­κα, η Βερ­γο­βί­τσα, η Σε­λιά­να και ά­νω­θεν ταύτης το Σα­ρα­ντά­πη­χον, εί­τα το Πε­ρι­θώ­ριον, δε­ξιό­θεν δε η ρη­θεί­σα Πελ­λή­νη πόλις, ή­τοι η Βλο­βο­κά, το Αρ­φα­ρά, το Σι­νε­βρόν και η Βε­λά.......».<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Τα Ορ­λω­φι­κά<br /></strong></span>Ο Ελ­λη­νι­σμός πά­ντα εί­χε μέ­σα του α­ναμ­μέ­νη την φλό­γα για α­πε­λευ­θέ­ρω­ση και το 1770 βλέ­πο­ντας τον Ρω­σι­κό στό­λο που έ­φτα­νε στο Αι­γαί­ο με το Α­λέ­ξιο Ορ­λόφ παίρ­νο­ντας υ­πο­σχέ­σεις και εγ­γυ­ή­σεις α­πό τους Ρώ­σους για υ­πο­στή­ρι­ξη στον α­γώ­να τους για ε­λευ­θε­ρί­α, ε­ξε­γέρ­θη­κε. Αλ­λά για μια α­κό­μα φο­ρά ε­γκα­τα­λεί­φθη­κε. Για την κα­τα­στο­λή της ε­πα­νά­στ­σης αυ­τής οι Τούρ­κοι έ­στει­λαν 60.000 Αλ­βα­νούς οι ο­ποί­οι για εν­νέ­α χρό­νια λε­η­λα­τού­σαν την Πε­λο­πόν­νη­σο και α­πο­δε­κά­τι­σαν τον α­βο­ή­θητο πλη­θυ­σμό, κυ­νη­γώ­ντας α­κό­μα και τους Τούρ­κους της Πε­λο­πον­νή­σου. Α­πό α­πο­γρα­φή που έ­γι­νε κα­τό­πιν εί­χε μειω­θεί ο πλη­θυ­σμός της Πε­λο­πον­νή­σου κα­τά 100.000 .<br />Ό­ταν οι Αρ­βα­νί­τες λε­η­λά­τη­σαν τα χω­ριά της πε­ριο­χής μας πε­ρί το 1771, οι κά­τοι­κοι σκόρ­πι­σαν στις σπη­λιές και στη γύ­ρω πε­ριο­χή. Η Μαυ­ρο­σπη­λιά που βρί­σκε­ται στο βου­νό Ευ­ρω­στί­να πά­νω α­πό τη Βερ­γου­βί­τσα προ­σέ­φε­ρε προστα­σί­α στους κα­τοί­κους οι οποίοι εί­χαν κτί­σει τεί­χος στην εί­σο­δό της. Α­κό­μα και σή­με­ρα σώ­ζε­ται μέ­ρος του τεί­χους. Λί­γα μέ­τρα α­ρι­στε­ρά της σπη­λιάς υ­πάρ­χει υ­πό­γεια πη­γή που την χρη­σι­μο­ποιού­σαν οι κά­τοι­κοι. Λέ­γε­ται ό­τι η σπη­λιά τό­τε δεν φαι­νό­ταν λό­γω των πυ­κνών πεύ­κων που υ­πήρ­χαν στην πλα­γιά. Τώ­ρα με λί­γη πα­ρα­τη­ρη­τι­κό­τη­τα μπο­ρού­με να δια­κρί­νου­με α­πό το χω­ριό τα υ­πο­λείμ­μα­τα του τεί­χους που υ­πήρ­χε σχε­δόν ο­λό­κλη­ρο μέ­χρι το 1940 πε­ρί­που το ο­ποί­ο γκρέ­μι­σαν τσο­πά­νη­δες για να βά­ζουν μέ­σα τα ζώ­α.<br />Με­ρι­κά χρό­νια αρ­γό­τε­ρα πε­ρί τα 1780 ό­ταν ε­ξο­ντώ­θη­καν οι Αρ­βα­νί­τες α­πό Τούρ­κους και Έλ­λη­νες μα­ζί, οι κά­τοι­κοι της Βερ­γου­βί­τσας ξα­νά­χτι­σαν τα σπί­τια τους στη ση­με­ρι­νή τους θέ­ση. Το χω­ριό φτιά­χτη­κε σε διά­φο­ρα ε­πίπε­δα και έ­γι­ναν μι­κρές γει­το­νιές. Σε με­ρι­κές απ΄ αυ­τές έ­δω­σαν ο­νό­μα­τα, ό­πως ‘Ρο­ζιά­νι­κα’ α­πό τους Ρο­ζέ­ους, ‘Κα­ρα­μπα­σιά­νι­κα’ α­πό τους Κα­ρα­μπά­ση­δες Γιωρ­γου­λιά­νι­κα α­πό τους Γιωρ­γού­λη­δες, Δη­μέ­ϊ­κα, Πλα­κιώ­τι­κα, για­τί εί­χε πο­λύ πέ­τρα, ‘Φρα­γκιά­νι­κα’ αρ­χαί­α το­πο­θε­σί­α κ.ά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-521690495241113917?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-85710481917427463362010-07-23T23:05:00.000+03:002010-07-23T20:10:27.741+03:00Προς την απελευθέρωση...<span style="color:#ff0000;"><strong>Η μά­χη της Α­κρά­τας<br /></strong></span>Με­τά την κα­τα­στρο­φή του Δρά­μα­λη στα Δερ­βε­νά­κια, οι ε­να­πο­μεί­να­ντες Τούρ­κοι ξε­κί­νη­σαν περ­πα­τώ­ντας να φτά­σουν στην Πά­τρα.<br />Ε­κεί­νες τις η­μέ­ρες στην πε­ριο­χή των Χα­σί­ων α­πει­λού­νταν να γί­νει εμ­φύ­λιος σπα­ραγ­μός. Πα­λαιά μί­ση και πρό­σφα­τες δια­φο­ρές με­τα­ξύ των Πε­τι­με­ζαί­ων και του Σω­τή­ριου Χα­ρα­λά­μπη ο­δη­γού­σαν τους α­γω­νι­στές σε δυ­να­μι­κή α­να­μέ­τρη­ση. Ο ι­σχυ­ρός προ­ε­στός Χα­ρα­λά­μπης, δεν μπο­ρού­σε να α­νε­χθεί την χει­ρα­φέτη­ση των χθε­σι­νών κλε­φτών Πε­τι­με­ζαί­ων, οι ο­ποί­οι τώ­ρα με τα ό­πλα τους α­πέκτη­σαν δη­μο­τι­κό­τη­τα και ι­σχύ στην ε­παρ­χί­α, α­να­τρέ­πο­ντας την πα­λιά τά­ξη πραγ­μά­των. Ό­ταν ό­μως πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν ό­τι 3500 Τούρ­κοι το βρά­δυ στις 4 Ια­νουα­ρίου 1823 εί­χαν στρα­το­πε­δεύ­σει στην πε­ριο­χή του ση­με­ρι­νού Δερ­βε­νί­ου με προ­ορι­σμό την Πά­τρα, πα­ρα­μέ­ρι­σαν τα μί­ση και τις δια­φο­ρές τους για να πο­λε­μή­σουν τους ε­χθρούς τους. Α­φού κα­τέ­λα­βαν θέ­σεις στον Κρά­θη πο­τα­μό και στους γύ­ρω λό­φους δεν ά­φη­σαν τους Τούρ­κους να προ­χω­ρή­σουν. Κά­νο­ντας κλε­φτο­πό­λε­μο για ε­νά­μι­ση μή­να εί­χαν φέ­ρει ση­μα­ντι­κές α­πώ­λειες στους πει­να­σμέ­νους και άρ­ρω­στους α­πό ε­λο­νο­σί­α Τούρ­κους που εί­χαν στρα­τοπε­δεύ­σει στα πα­ρά­λια. Στην μά­χη αυ­τή λέ­γε­ται ό­τι οι Τούρ­κοι έ­πια­σαν τον Γιωρ­γί­κο Οι­κο­νο­μό­που­λο α­πό τη Βερ­γου­βί­τσα και του ξε­ρί­ζω­σαν το μου­στά­κι, κα­τόρ­θω­σε ό­μως να τους ξε­φύ­γει και μέ­χρι το θά­να­τό του εί­χε μου­στά­κι μο­νό­πλευ­ρα. Άλ­λο γρα­φι­κό πρό­σω­πο ή­ταν κά­ποιος Γιωρ­γού­λιας α­πό την Βερ­γου­βί­τσα που τον κυ­νη­γού­σε έ­νας Τούρ­κος με το ά­λο­γο του. Απ΄ το φό­βο του ό­μως για να γλι­τώ­σει πή­δη­ξε α­πό έ­να βρά­χο και τό­τε οι χω­ριανοί του φώ­να­ξαν “γιά­σου ρε που­τσα­ρά” δη­λα­δή φο­βη­τσιά­ρη αλ­λά και τολ­μηρό. Κά­ποιοι πα­λιοί α­κό­μα και σή­με­ρα φω­νά­ζουν τους Βερ­γου­βι­τσιώ­τες ¨που­τσά­τ­ους¨.<br />Οι Τούρ­κοι έ­μει­ναν α­ποκλει­σμέ­νοι έ­ως την 10η Φε­βρουα­ρί­ου 1823. Στο διά­στημα του α­πο­κλει­σμού τους δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νταν την πα­ρά­δο­σή τους αλ­λά οι διαφω­νί­ες των ο­πλαρ­χη­γών των Ελ­λή­νων για την δια­νο­μή των λα­φύ­ρων τους ε­κνεύρι­σε και ορ­κί­στη­καν να μην πα­ρα­δο­θούν ζω­ντα­νοί και ό­ποιος δεν θα υ­πά­κουε, θα θα­να­τω­νό­ταν. Την 10η Φε­βρουα­ρί­ου 1823 ήλ­θαν Τουρ­κι­κά πλοί­α α­πό την Πά­τρα και κα­τόρ­θω­σαν να γλι­τώ­σουν πε­ρί­που χί­λιοι.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Ε­πο­χή του Ι­μπα­ήμ.<br /></span></strong>Ό­ταν το 1826 ο Αι­γυ­πτια­κός στρα­τός του Ι­μπρα­ήμ κα­τέ­στρε­ψε τα πά­ντα στην Πε­λο­πόν­νη­σο πολ­λοί ε­δή­λια­σαν. Η Μαυ­ρο­σπη­λιά για μια α­κό­μη φο­ρά και τε­λευ­ταί­α, ή­ταν το κα­τα­φύ­γιο των κυ­νη­γη­μέ­νων κα­τοί­κων. Λέ­γε­ται ό­τι έ­να βρά­δυ ο Κο­λο­κο­τρώ­νης πή­ρε μα­ζί του με­ρι­κούς Βερ­γου­βι­τσιώ­τες α­πό τη Μαυρο­σπη­λιά που συμ­με­τεί­χαν στην μά­χη της Ζα­χό­λης (ση­με­ρι­νής Ευ­ρω­στί­νης)<br />Με­τά την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση και την δο­λο­φο­νί­α του Κα­πο­δί­στρια έ­γι­νε κα­τα­τρεγ­μός των α­γω­νι­στών και με­ρι­κοί Βερ­γου­βι­τσιώ­τες πέ­ρα­σαν α­πό δί­κη με την κα­τη­γο­ρί­α ό­τι στην μά­χη της Ζα­χό­λης έ­κα­ναν πλιά­τσι­κο και τι­μω­ρή­θη­καν.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Έ­ρι­δες χω­ριών</span></strong><br />Οι κα­κές συν­θή­κες δια­βί­ω­σης κα­τά την β΄ Τουρ­κο­κρα­τί­α α­νά­γκαζαν τους κα­τοί­κους να α­να­ζη­τούν ε­δά­φη για καλ­λιέρ­γεια ή για βο­σκή και σε μα­κρι­νό­τε­ρες πε­ριο­χές. Γνω­στή εί­ναι η έ­ρι­δα των Με­σορ­ρου­γιω­τών και Πε­ριστε­ριω­τών, που το 1736 κα­τά­λη­ξε σε συμ­βι­βα­σμό ε­νώ­πιον του Βο­ε­βό­δα Κα­λα­βρύ­των.<br />Άλ­λη πε­ρί­πτω­ση δια­φο­ρών συ­νό­ρων εί­ναι με­τα­ξύ Σε­λια­νι­τών και Ζα­χο­λι­τών για τα ό­ρια βο­σκο­τό­πων στο ο­ρο­πέ­διο Ευ­ρω­στί­νας τον Αύ­γου­στο του 1785.<br />Το ι­στο­ρι­κό έγ­γρα­φο που πα­ρα­θέ­του­με πα­ρα­κά­τω λό­γω της σπου­δαιό­τη­τας του και για την γε­νι­κό­τε­ρη ι­στο­ρί­α του τό­που, α­να­φέ­ρει τον γέ­ρο Α­ντώ­νη Ρό­ζο α­πό τη Βερ­γου­βί­τσα, σαν μάρ­τυ­ρα στη διευ­θέ­τη­ση των ο­ρί­ων του βο­σκό­το­που Ευ­ρω­στί­νας.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Ι­στο­ρι­κό έγ­γρα­φο 28 Αυ­γού­στου 1785</strong></span><br />Δια του πα­ρό­ντος γράμ­μα­τος φα­νε­ρώ­νου­με και ο­μο­λο­γού­με ε­μείς τα δύ­ο μέ­ρη, Ζα­χου­λί­τες και Σε­λια­νί­τες με το να εί­ναι τα σύ­νο­ρά μας εις το βου­νό και να μα­λώ­νου­με, και ε­βγή­κα­με στον Αρ­χιε­ρέ­α τα δύ­ο μέ­ρη μα­ζί και μας α­πο­φά­σι­σε ο Αρ­χιε­ρέ­ας να έ­βγουν δύ­ο μάρ­τυ­ρες α­πό ξέ­νο χω­ριό και ό­τι μαρ­τυ­ρή­σουν με φό­βον Θε­ού έ­τσι να γί­νουν τα σύ­νο­ρα. Και έ­τσι ε­βγή­καν δύ­ο Σα­ρα­ντα­πη­χιώ­τες ο γέ­ρο Πα­να­γιώ­της Κού­του­λας και ο Στα­μά­της Κε­ρα­σά­ρης και ε­μαρ­τύ­ρη­σαν την α­λή­θεια ως κα­θώς και ή­ξε­ραν τα σύ­νο­ρα ως κα­θώς ή­σαν, και άλ­λοι άν­θρω­ποι α­ξιό­πι­στοι πα­ρών και ο Η­γού­με­νος α­πό Α­γί­ους Α­πο­στό­λους Κύ­ριλ­λος και ο κυρ Πα­λαιο­λό­γος α­πό Α­ρά­χο­βα και ο Γέ­ρο Α­ντώ­νης Ρό­ζος α­πό Βερ­γου­βί­τσα και ο Πέ­τρος Πα­πα­δη­μη­τρά­κης α­πό το Πε­ρι­θώ­ρι και μεις τα δύ­ο χω­ριά συ­ναγ­μέ­νοι και κα­θώς ε­μαρ­τύ­ρη­σαν οι μάρ­τυ­ρες κα­τά Θε­όν φα­νε­ρώ­νου­με τα σύ­νο­ρα. Α­πό Μαυ­ρο­σπη­λιά ί­σα­με το νε­ρό ορ­θώ­νει εις την σπη­λί­τσα και ε­βγαί­νει εις το χω­ρά­φι των Χα­τζα­λαί­ων, ί­σα εις των Κα­του­φαί­ων τους πεύ­κους εις το στα­νο­τό­πι και μπρο­στά στον έ­λα­το τα τρί­α α­δέλ­φια που εί­χαν σταυ­ρω­μέ­να, μπρο­στά το χτέ­νι και ε­βγαί­νει εις την α­λα­φό­λι­μνα και ε­βγαί­νει μα­γκού­ρες εις τα Μαύ­ρα Λι­θά­ρια. Και έ­τσι ε­μαρ­τύ­ρη­σαν οι μάρ­τυ­ρες και ε­θέ­λει ο Θε­ός κατ΄ έ­μπρο­σθεν των ευ­ρε­θέ­ντων μαρ­τύ­ρων δια σι­γου­ριά και τε­λειό­τη­τα και τα δύ­ο μέ­ρη μας δια να μην συγ­χυ­ζό­μα­στε κά­θε μέ­ρα, ώς κα­θώς ε­μαρ­τύ­ρη­σαν οι μάρ­τυ­ρες με φό­βο θε­ού έ­μπρο­σθεν και ευ­ρε­θέ­ντων μαρ­τύ­ρων.<br />1785 Αυ­γού­στου 10.<br />Πα­να­γιώ­της Κού­του­λας Μαρ­τυ­ρώ. Στα­μά­της Κε­ρασ­σά­ρης Μαρ­τυ­ρώ.<br />Με­λέ­τιος Ιε­ρο­μό­να­χος α­πό Α­γί­ους Α­πο­στό­λους πε­ρι­κα­λε­στι­κώς έγρα­ψα και Μαρ­τυ­ρώ.<br />Στο πί­σω μέ­ρος του χαρ­τιού γρά­φει: To πα­ρόν ι­διω­τι­κόν έγ­γρα­φον κα­τα­τε­θέν ε­νώ­πιον ε­μού του Συμ­βο­λαιο­γρά­φου Αι­γεί­ρας Βα­σι­λεί­ου Μα­ρινό­που­λου ως και η υπ. α­ριθ. 1699 ση­με­ρι­νής η­με­ρο­μη­νί­ας πρά­ξης αυ­τού, α­φού ε­μο­νογρά­φη ό­πι­σθεν υ­πό των κα­τα­θε­σά­ντων με­λών της κοι­νό­τη­τας Σε­λιά­νας των μαρτύ­ρων και ε­μού του Συμ­βο­λαιο­γρά­φου ό­περ προ­σηρ­τή­θη εν τη μνη­σθεί­ση πράξη και συ­νυ­πε­γρά­φη και η πα­ρού­σα πα­ρά των α­νω­τέ­ρω. Ε­γέ­νε­τω εν Σε­λιά­να και εν τη ε­νταύ­θα οι­κί­α του Θε­ό­δω­ρου Π. Κα­ρα­βέ­λα σή­με­ρον την 28η Ιου­λί­ου 1893. Οι κα­τα­θέ­σα­ντες Γ. Λα­μπρό­που­λος, Ν. Κα­ρού­νης, Α. Κα­ψαμπέ­λης, Αγ. Σπυ­ρό­που­λος, Γ. Β. Κα­ρό­γιαν­νης, Κ. Μα­ρα­γκό­που­λος. Οι Μάρ­τυ­ρες Ζ. Τρο­κά­λης, Η, Κα­τού­φας.<br />Ο Γε­ρ-Α­ντώ­νης λοι­πόν γνώ­στης της γε­ω­γρα­φί­ας και των συ­νό­ρων της πε­ριο­χής, κλή­θη­κε μάρ­τυ­ρας στο πα­ρα­πά­νω πρα­κτι­κό. Αυ­τό δεί­χνει ό­τι ή­ταν ση­μα­ντι­κό μέ­λος της κοι­νω­νί­ας του χω­ριού α­πό την βα­ρύ­τη­τα που εί­χε ο λό­γος του και ο χα­ρα­κτή­ρας του και εί­χε πλή­ρη γνώ­ση της πε­ριο­χής. Αν ο Α­ντώ­νης Ρό­ζος, την ε­πο­χή που συ­ντά­χθη­κε το πα­ρα­πά­νω έγ­γρα­φο ή­ταν 80 ε­τών, γεννή­θη­κε πε­ρί το 1705 στην Βερ­γου­βί­τσα. Ά­ρα και οι γο­νείς του ή­σαν μό­νι­μοι κά­τοι­κοι του χω­ριού. Το γε­γο­νός αυ­τό τεκ­μηριώ­νει ό­τι Ρο­ζέ­οι κα­τοι­κού­σαν στην Βερ­γου­βί­τσα του­λά­χι­στο α­πό το 1650.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-8571048191742746336?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-57842652864525584662010-07-23T23:04:00.001+03:002010-07-23T20:10:06.521+03:00Μετά την απελευθέρωση...<strong><span style="color:#ff0000;">Δή­μοι και Κοι­νό­τη­τες<br /></span></strong>Με­τά την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση άρ­χι­σε να ορ­γα­νώ­νε­ται το κρά­τος και κα­θιε­ρώ­θη­καν οι Δή­μοι.<br />Στις 27-12-1833 έ­γι­νε ο Δή­μος Φελ­λό­ης συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Βερ­γου­βί­τσας με έ­δρα τη Σβυ­ρού (Ό­α­ση). Με το Β.Δ. της 19ης Ιου­νί­ου 1841 ο Δή­μος Φελ­λό­ης έ­γι­νε Β΄ Τά­ξε­ως με έ­δρα τη Σε­λιά­να. Δή­μαρ­χος Φελ­λό­ης διε­τέ­λε­σε ο Γε­ώρ­γιος Ρό­ζος και με­τέ­πει­τα ο εγ­γο­νός του Πα­να­γής Α­πο­στό­λου Ρό­ζος. Ε­πί­σης ε­πί ει­κο­σα­ε­τί­α διε­τέ­λε­σε Δή­μαρ­χος ο Θε­ό­δω­ρος Κα­ρα­βέ­λας, ιατρός α­πό τη Σε­λιά­να, ο ο­ποί­ος εί­χε πα­ντρευ­τεί την α­δελ­φή του Πα­να­γή Α. Ρό­ζου Γα­ρου­φα­λιά.<br />Με­τά την κα­τάρ­γη­ση των Δή­μων με το Β.Δ. της 18ης Αυ­γού­στου 1912 η Βερ­γου­βί­τσα α­να­γνω­ρί­στη­κε ως Κοι­νό­τη­τα και μέ­χρι το 1944 υ­πα­γό­ταν διοι­κη­τι­κά στην Ε­παρ­χί­α Κα­λα­βρύ­των. Με το διά­ταγ­μα της 22ας Μα­ΐ­ου 1944 υ­πή­χθη στην ε­παρ­χί­α Αι­για­λεί­ας . Με το Β.Δ. 20-9-1955 η Βερ­γου­βί­τσα με­το­νο­μά­στη­κε σε Μο­να­στή­ρι.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Α­πο­γρα­φές πλη­θυ­σμού<br /></strong></span>Οι πρώ­τες α­πο­γρα­φές στην Πε­λο­πόν­νη­σο που εν­δια­φέ­ρουν και την πε­ριο­χή μας έ­γι­ναν α­πό τους Ε­νε­τούς το έ­τος 1688.<br />Με τα ελ­λι­πή μέ­σα της ε­πο­χής ε­κεί­νης κατεγράφη ό­τι ο πλη­θυ­σμός ε­κτός της Κορίν­θου και της Μά­νης ή­ταν 85.468. Κα­τά τους υ­πο­λο­γι­σμούς των Ε­νε­τών υ­πο­λο­γί­σθηκε ό­τι λό­γω των ε­χθρο­πρα­ξιών ο πλη­θυ­σμός εί­χε μειω­θεί στο έ­να τρί­το.<br />Σε νε­ό­τε­ρη α­πο­γρα­φή κα­τά τα έ­τη 1691-1692 έ­δει­ξε ό­τι ο πλη­θυ­σμός της Πε­λο­πον­νήσου εί­χε αυ­ξη­θεί στις 190.653. Κα­τά την α­πο­γρα­φή αυ­τή ο Νο­μός Α­χα­ΐ­ας εί­χε 49.491 κα­τοί­κους. Η ε­παρ­χί­α Κα­λα­βρύ­των που στην ο­ποί­α υ­πα­γό­ταν η πε­ριο­χή μας εί­χε 118 κα­τοι­κη­μέ­να χω­ριά, 36 κα­τα­στρεμ­μέ­να, 5 Μο­να­στή­ρια, 992 οι­κο­γέ­νειες με 16.561 ψυ­χές και 2.211.760 στρέμ­μα­τα γης.<br />Άλ­λη πλη­θυ­σμια­κή α­πα­ρίθ­μη­ση έ­γι­νε α­πό τον Κα­πο­δί­στρια το 1828. Επίσης έ­γι­νε προσπά­θεια να υ­πο­λο­γι­στεί ο πλη­θυ­σμός της χώ­ρας κα­τά το 1821. Με την και­νούρια δια­μόρ­φω­ση των ε­παρ­χιών, η ε­παρ­χί­α Κα­λα­βρύ­των που υ­πα­γό­ταν και τό­τε η πε­ριο­χή μας εί­χε 33.983 κα­τοί­κους το 1821, και 28.931 κα­τοί­κους το 1828, έ­χα­σε δη­λα­δή στο διά­στη­μα αυ­τό 5.052 κα­τοί­κους.<br />Σε α­πο­γρα­φή που έ­γι­νε α­πό γαλ­λι­κή ε­πι­στη­μο­νική α­πο­στο­λή τα έ­τη 1829-1830 έ­δει­ξε στην ε­παρ­χί­α Κα­λα­βρύ­των 39.999 κα­τοί­κους. Στο χωριό Βερ­γου­βί­τσα έ­δει­ξε 51 οι­κο­γέ­νειες και 274 ά­το­μα.<br />Ε­πί­ση­μες α­πο­γρα­φές ξε­κί­νη­σαν α­πό το έ­τος 1879 και με­τά οι οποίες έ­χουν ως ε­ξής:<br />Έ­τος 1879 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 522 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1889 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 465 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1896 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 502 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1907 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 492 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1920 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 181 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1928 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 178 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1928 Γε­ωρ­γου­λιά­νι­κα πλη­θυ­σμός 39 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1928 Κα­ρα­μπα­σιά­νι­κα πλη­θυ­σμός 38 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1928 Ρο­ζέ­ϊ­κα πλη­θυ­σμός 78 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1940 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 340 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1951 Βερ­γου­βί­τσα πλη­θυ­σμός 269 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1961 Μο­να­στή­ριο πλη­θυ­σμός 234 κά­τοι­κοι<br />Έ­τος 1971 Μο­να­στή­ριο πλη­θυ­σμός 213 κά­τοι­κοι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-5784265286452558466?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-83978781444518153342010-07-23T23:04:00.000+03:002010-07-23T20:09:49.106+03:00Η ρίζα...<strong><span style="color:#ff0000;">Ο Α­ντώ­νης Ρό­ζος (1705)</span></strong> όπως φαίνεται εί­ναι ο πρώ­τος Ρό­ζος Βερ­γου­βι­τσιώ­της α­πό ε­πί­ση­μη πη­γή.<br />Αν πε­ρι­γρά­ψου­με το χα­ρα­κτή­ρα του μπο­ρού­με να πού­με ό­τι ή­ταν σο­βα­ρός φι­λα­λή­θης και συ­μπαθής στο χω­ριό του. Η γνώ­μη του ή­ταν σε­βα­στή ό­χι μό­νο στους Βερ­γου­βι­τσιώ­τες αλ­λά και στα γύ­ρω χω­ριά (υ­πό­θε­ση ο­ρί­ων Ευ­ρω­στί­νας).<br />Ο Α­ντώ­νης Ρό­ζος εί­χε γιό τον Βα­σί­λη. Για άλ­λα παι­δί­α δεν γνω­ρί­ζου­με<br />Συ­να­ντά­με ε­πί­σης και Γιάν­νη Ρό­ζο (1760).<br />Ο Γιάν­νης Ρό­ζος εί­χε γιό τον Θα­νά­ση.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Γιάν­νης Ρό­ζος (1760)</span></strong><br />Εί­χε γιο τον Θα­νά­ση Ι. Ρό­ζο (1790). Ο Θα­νά­σης Ι. Ρό­ζος συμ­με­τεί­χε στον α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό α­γώ­να και αποδεικνύεται από το πι­στο­ποι­η­τι­κό του ο­πλαρ­χη­γού Νι­κο­λά­ου Πε­τμε­ζά πε­ρί της δρά­σε­ώς του κα­τά το 1821, με η­με­ρο­μη­νί­α 24 Ια­νουα­ρί­ου 1823. Για α­πο­γό­νους του ο­πλαρ­χη­γού Θα­νά­ση Ρό­ζου δεν γνω­ρί­ζου­με.<br />Α­πό συμ­βό­λαια πε­ρί το 1890, βρίσκουμε Θα­νά­ση Ρό­ζο Βερ­γου­βι­τσιώ­της, έ­χο­ντας γιους τον Α­λέ­ξη, Κώ­στα, Γιάν­νη Σπύ­ρο και Γιώρ­γο (Ια­τρό). Ως α­δελ­φούς και κληρο­νό­μους του Α­θα­να­σί­ου Ρό­ζου α­να­φέ­ρο­νται στο 589 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιογρά­φου Σε­λιά­νας Χρή­στου Ρη­γό­που­λου το έ­τος 1899. Ε­πί­σης στο 9953 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Σε­λιά­νας Χρή­στου Γιαν­νού­λη, α­να­φέ­ρε­ται ως μάρ­τυ­ρας ο Γε­ώρ­γιος Αθ. Ρό­ζος Ια­τρός κά­τοι­κος Βερ­γου­βί­τσας.<br />Τα ονόματα Θα­νά­σης και Γιάν­νης που συναντάμε στα παραπάνω συμ­βο­λαία, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μπορεί να είναι α­πό­γο­νοι του ο­πλαρ­χη­γού του ΄21 Α­θα­να­σί­ου Ι. Ρό­ζου χωρίς όμως αυτό να αποδεικνύεται.<br />Ο Σπύ­ρος Αθ. Ρό­ζος ή­ταν ά­γα­μος. Α­πό­γο­νοι του Γιάν­νη και Γιώρ­γου με­τοί­κη­σαν α­πό την Βερ­γου­βί­τσα προς του Αι­γί­ου τα μέ­ρη.<br />Α­πό τον Α­λέ­ξη Αθ. Ρό­ζο έ­χου­με δύ­ο Κό­ρες τη Α­λε­ξάν­δρα και τη Βα­σι­λι­κή. Α­πό το 589 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Σε­λιά­νας - Φελ­λό­ης Χρή­στου Ρη­γό­που­λου το 1899 πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε ό­τι ο Α­λέ­ξης εί­χε πα­ντο­πω­λεί­ο στην πα­ρα­λί­α Αι­γεί­ρας.<br />Α­πό τον Κώ­στα Αθ. Ρό­ζο έ­χου­με τον Θα­νά­ση ο ο­ποί­ος έ­με­νε στην Αι­γεί­ρα, τον Αγα­μέ­μνων που α­πε­βί­ω­σε με­τα­νά­στης στην Α­με­ρι­κή στις αρ­χές του αιώ­να, τον Αν­δρέ­α που διέ­με­νε στην Πά­τρα και δύ­ο κό­ρες την Χα­ρί­κλεια και Πα­να­γιώ­τα που πα­ντρεύ­τη­καν στο Αί­γιο.<br />Α­πό τον Θα­νά­ση που ή­ταν κά­τοι­κος Αι­γεί­ρας και Βερ­γου­βί­τσας έ­χου­με τον Αγα­μέ­μνο­να, την Πα­ρα­σκευ­ή και την Ε­λέ­νη που δια­μέ­νουν στην Αι­γεί­ρα.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Βα­σί­λειος Ρό­ζος (1735)<br /></span></strong>Γιός του Α­ντώ­νη, ό­πως α­πο­δει­κνύ­ε­ται α­πό παλαιά έ­γρα­φα εί­χε γιους τον Χρή­στο που έ­γι­νε πα­πάς και τον Γιώρ­γη. Ε­πί­σης υ­πάρ­χει και Α­να­γνώ­στης Ρό­ζος το 1828 χω­ρίς να γνω­ρί­ζου­με το πα­τρώ­νυ­μό του.<br />Οι Πα­πα- Χρή­στος Β. Ρό­ζος και Α­να­γνώ­στης Ρό­ζος α­πό δη­μό­σια έγ­γρα­φα που υ­πο­γρά­φουν, στις 12 Ια­νουα­ρί­ου 1828 ε­κλέ­γο­νται δη­μο­γέ­ρο­ντες στα Χά­σια {Τα χω­ριά του Δή­μου Φελ­λό­ης (συλ­λο­γή Βλα­χο­γιάν­νη φ. 272 φακ. Πε­τμε­ζέ­ων). Οι Δη­μο­γέ­ρο­ντες ε­κλέ­γο­νταν α­πό τους πο­λί­τες η­λι­κί­ας ά­νω των 25. Ε­κλό­γι­μοι ή­σαν οι πο­λί­τες ά­νω των 35 ε­τών και αυ­τοί που πλή­ρω­ναν τους πε­ρισ­σό­τε­ρους φό­ρους.}<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Πα­πα­ - Χρή­στος Ρό­ζος (1760)<br /></strong></span>Τον Πα­πα­-Χρηστο Ρό­ζο Ιε­ρέ­α, α­να­φέ­ρουν τα υπ’ α­ριθ. 16 και 174 συμ­βό­λαια, του συμ­βο­λαιο­γρα­φεί­ου Νω­νά­κρι­δος. Το υπ΄ α­ρίθ. 160 του 1838 του ι­δί­ου συμ­βο­λαιο­γρα­φεί­ου τον α­να­φέ­ρει ως “Χρί­στον Οι­κο­νό­μον του Βα­σι­λεί­ου Ε­φη­μέ­ριο”. Το νέ­ο ε­πώ­νυ­μο του δι­νό­ταν α­πό τον εκ­κλη­σια­στι­κό τί­τλο “Οι­κο­νό­μος” που του εί­χε α­πο­νε­μη­θεί.<br />Ο Πα­πα-Χρή­στος Ρό­ζος ή Πα­πα­χρι­στά­κης, ή­ταν έ­ντο­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα με με­γά­λο πό­θο για ε­λευ­θε­ρί­α και πριν την ε­πα­νά­στα­ση τις Κυ­ρια­κές στον Α­ϊ Νι­κό­λα με­τά τη λει­τουρ­γί­α (δεν εί­χε κτι­στεί α­κό­μα η Πα­να­γί­α), έ­βγα­ζε λό­γους κα­τά των Τούρ­κων. Ένα προεπαναστατικό γεγονός που συνέβη με το Παπαχριστάκη λέγεται μέχρι και σήμερα.<br />Τότε που οι ει­σπρά­κτο­ρες των φό­ρων έ­φτα­ναν στην Βερ­γου­βί­τσα, οι κά­τοι­κοι για να μην πλη­ρώ­σουν έ­φευ­γαν α­πό το χω­ριό και κρύ­βονταν στο δά­σος της Ευ­ρω­στί­νας έ­ως ό­του φύ­γουν. Μί­α α­πό τις φο­ρές αυ­τές ο Πα­πα­χρι­στά­κης, που κου­βα­λού­σε πά­ντα μα­ζί και το κα­ρυο­φύλ­λι του, την ώ­ρα που έ­φτα­ναν οι ει­σπρά­κτο­ρες με το Τουρ­κι­κό α­πό­σπα­σμα, έ­ρι­ξε μια του­φε­κιά και α­να­στά­τω­σε τους Τούρ­κους. Ε­πει­δή σε κά­θε χω­ριό υ­πήρ­χαν και α­δύ­να­μοι χα­ρα­κτή­ρες, οι Τούρ­κοι έ­μα­θαν γρή­γο­ρα για τον Πα­πά και τον συ­νέ­λα­βαν. Τον φόρ­τω­σαν με έ­να λι­θά­ρι 80 κι­λών και τον ο­δη­γού­σαν πε­ζό προς τα Αρ­φα­ρά (Α­μπε­λό­κη­ποι) που ή­ταν η έ­δρα της διοί­κη­σης των Τούρ­κων. Μό­λις το έ­μα­θε ο α­δελ­φός του Γιώρ­γης πρό­λα­βε με το ά­λο­γό του το α­πό­σπα­σμα προ­τού φτά­σουν στα Αρ­φα­ρά, δω­ρο­δό­κη­σε τους Τούρ­κους και τον ά­φη­σαν ε­λεύ­θε­ρο. Μό­λις ε­λευ­θε­ρώ­θη­κε ο Πα­πα­χρή­στος έ­δω­σε το κα­ρυο­φύλ­λι του που εί­χε πι­βούς και κο­κό­ρια α­ση­μέ­νια δώ­ρο στο α­δελ­φό του Γιώρ­γη. Το κα­ρυο­φύλ­λι αυ­τό το εί­χε στο σπί­τι του μέ­χρι τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια ο Αγ­γε­λής Γ. Ρό­ζος, μά­λι­στα του εί­χε μεί­νει μέ­χρι τό­τε το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρα­τσού­κλι ¨Πα­πα­διά¨ που ε­ξη­γεί κα­τα­φα­νέ­στα­τα τον αρ­χι­κό ι­διο­κτή­τη. Τον Ιού­λιο του 1941 με­τά α­πό κά­ποια προ­δο­σί­α το ό­πλο αυ­τό το πα­ρέ­δω­σε ο Αγ­γε­λής Ρό­ζος στους Ι­τα­λούς.<br />Ο Πα­πα­-Χρή­στος Ρό­ζος εί­χε ένα γιο τον Πα­να­γή και μια κό­ρη την Κα­τε­ρί­νη.<br />Ο Πα­να­γής εί­χε γιούς το Βα­σί­λη το Γιάν­νη και τον Αγ­γε­λή. Ως α­δελ­φούς τους α­να­φέ­ρει το 589 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Φελ­λό­ης Χρήστου Ρη­γό­που­λου το 1899. Ε­πί­σης α­πό το 4942 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Αι­γεί­ρας Βα­σι­λεί­ου Μα­ρα­γκό­που­λου το 1902, ο Βα­σί­λειος Ρό­ζος φαί­νε­ται μό­νι­μος κάτοι­κος Βερ­γου­βί­τσας. Α­πό­γο­νοι του Βα­σί­λη και Γιάν­νη Ρό­ζου με­τοί­κη­σαν περί το 1905 στην Βλο­βο­κά- Αι­γές.<br />Σή­με­ρα οι Ρο­ζέ­οι της Βλο­βο­κάς έ­χουν με­τοι­κή­σει σε Α­θή­να Πά­τρα και Αί­γιο.<br />Ο Αγ­γε­λής Ρό­ζος εί­χε μί­α κό­ρη την Λε­μο­νιά και δύ­ο γιους τον Α­ρι­στεί­δη και τον Λου­κά. Τη Λε­μο­νιά ως θυ­γα­τέ­ρα Αγ­γε­λή Ρό­ζου την α­να­φέ­ρει το 6984 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Φελ­λό­ης Χρή­στου Γιαν­νού­λη το 1887, η ο­ποί­α ή­ταν σύ­ζυγος Πα­να­γή Πα­πα-Χρή­στου α­πό τα Γκου­μέ­ϊ­κα Κρα­θί­ου. Το 581 συμ­βό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Φελ­λό­ης Παύ­λου Α­να­γνω­στό­που­λου το 1919, α­να­φέ­ρει την οι­κί­α του Α­ρι­στεί­δη Α. Ρό­ζου στην πε­ριο­χή Ρο­ζέ­ϊ­κα του Δή­μου Αι­γεί­ρας { Ο Α­ρι­στεί­δης εί­χε σπί­τι και στην Αι­γεί­ρα στα Ρο­ζέ­ϊ­κα στο «πουρ­νά­ρι» ό­πως έ­λε­γαν. Το πουρ­νά­ρι εί­ναι το υ­πε­ραιω­νό­βιο δέν­δρο που βρί­σκε­ται στο ύ­ψω­μα που κα­τοι­κού­σαν οι Ρο­ζέ­οι και μα­ζεύ­ο­νταν στον ί­σκιο του λέ­γο­ντας διά­φο­ρα κου­τσο­μπολιά}.<br />Α­πό­γο­νοι του Α­ρι­στεί­δη Α Ρό­ζου με­τοί­κη­σαν στα Μπο­ζα­ϊ­τι­κα Πα­τρών.<br />Ο Λου­κάς Ρό­ζος (1868) σε η­λι­κί­α 38 ε­τών το 1906, έ­γι­νε οι­κο­νο­μι­κός με­τα­νά­στης στην Α­με­ρι­κή. Ε­πέ­στρε­ψε ό­μως και έ­με­νε στην Βερ­γου­βί­τσα. Α­πό­γο­νοι του Λου­κά Α. Ρό­ζου φέ­ρουν και το πα­ρα­τσού­κλι κα­πο­νά­δες. Με­ρι­κοί εί­ναι α­κό­μα κά­τοι­κοι Βερ­γου­βί­τσας αλ­λά με άλ­λα έ­χουν δια­φο­ρε­τι­κό ε­πώ­νυ­μο.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Γε­ώρ­γιος Β. Ρό­ζος (1764-1845)</span></strong><br />Ο Γιώρ­γης έ­μα­θε α­νά­γνω­ση και γρα­φή στην Μο­νή Α­γί­ων Α­πο­στό­λων* που υ­πα­γό­ταν στην κοι­νό­τη­τα Πε­ρι­θω­ρί­ου, και ή­ταν προ­ε­στός του χω­ριού. Με­τά την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση διε­τέ­λε­σε δή­μαρ­χος για αρ­κε­τά χρό­νια. Ως δή­μαρ­χο τον α­να­φέ­ρουν τα υπ. α­ριθ. 147 και 200 του έ­τους 1838 συμ­βό­λαια του συμ­βο­λαιο­γρα­φού­ντος Ει­ρη­νο­δί­κη Νω­νά­κρι­δος Γ. Οι­κο­νο­μό­που­λου.<br />Όταν έ­γι­νε Δή­μαρ­χος Φελ­λό­ης το πρώ­το μέ­λη­μά του ή­ταν να βο­η­θή­σει τους α­γω­νι­στές του 21 και να συ­ντα­ξιο­δο­τη­θούν τα θύ­μα­τα ό­πως οι χή­ρες Β. Μητ­τά, Ζή­ρου, Ράλ­λη α­πό την Βερ­γου­βί­τσα. Η Ζή­ραι­να με την σύ­ντα­ξη έ­κτι­σε τριώ­ρο­φο κτί­ριο στα Ρο­ζιά­νι­κα που κά­η­κε. Πά­λι ό­μως με την συν­δρο­μή του Δη­μάρ­χου έ­κτι­σε νέ­ο που κα­τε­δα­φί­σθη­κε α­πό το Χρή­στο Α­να­στα­σό­που­λο το 1980. Το 1848 ο Γιώρ­γης Π. Ρό­ζος με την συν­δρο­μή ό­λων των κα­τοί­κων του χω­ριού έ­φτια­ξε τον πε­ρι­καλ­λή να­ό ¨Κοί­μη­σης Θε­ο­τό­κου¨* έ­ξω α­πό το χω­ριό, με τοι­χο­γρα­φί­ες, ε­πί­χρυ­σο τέ­μπλο και σκε­πή στε­ρε­ω­μέ­νη σε κο­λό­νες. (Οι κο­λώ­νες σήμερα έ­χουν κα­τε­δα­φι­στεί και οι ει­κό­νες έ­χουν κλα­πεί. Πε­ρισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες στο βι­βλί­ο του Χρή­στου Σα­μα­ρά ¨συ­νο­πτι­κή ι­στο­ρί­α του Μο­να­στη­ρί­ου και της Πα­να­γί­ας της Βερ­γου­βι­τσιώ­τι­σας¨).<br />{ Ιστορικό ίδρυσης του Ιερού Ναού<br />1848 ανεγέρθηκε για τρίτη φορά ο Ναός, το τέμπλο και το κωδωνοστάσιο.<br />1852 φυτευτήκαν οι μεγάλοι κυπάρισσοι.<br />1864 κτίσθηκε η μάνδρα και φυτεύτηκαν οι μικροί κυπάρισσοι εντός αυτής.<br />1875 έγινε ο δρόμος από το προσκυνητάρι μέχρι το Ναό και φυτεύτηκαν οι κυπάρισσοι αριστερά και δεξιά.<br />1878 ανεγέρθηκε το προσκηνητάρι.<br />1889 έγινε το νεκροταφείο.<br />1891 έγινε το καμπαναριό.<br />1901 αγοράστηκαν οι καμπάνες 352 και 395 κιλών.<br />1920 αγοράστηκε ο επιτάφιος.<br />1926 ανοίχθηκε το πηγάδι.<br />1927 κατασκευάστηκαν τα στασίδια της εκκλησίας.<br />1998 ανεγέρθηκε νέος ξενώνας}<br />Έ­κτι­σε το εκ­κλη­σά­κι του Α­ϊ Γιάν­νη στην Αι­γεί­ρα που ή­ταν στο πί­σω μέ­ρος ό­που βρί­σκο­νται σή­με­ρα τα σπί­τια Σω­τή­ρη και Χρι­στό­φο­ρου Ρό­ζου. Στα 1930 με­τα­φέρ­θη­κε στην ση­με­ρι­νή του θέ­ση με­τά α­πό δω­ρε­ά του χώ­ρου α­πό τον Κων/νο Γ. Ρό­ζο.<br />Τα δύ­ο α­δέλ­φια Γιώρ­γης και Πα­πα Χρή­στος που έ­ζη­σαν πριν την ε­πα­νά­στα­ση εί­χαν μέ­σα τους ζω­ντα­νό τον πό­θο της α­πε­λευ­θέ­ρω­σης. Με την ί­δρυ­ση της Φι­λι­κής Ε­ται­ρί­ας έ­γι­ναν μέ­λη και προ­σέ­φε­ραν χρή­μα­τα στον α­γώ­να (βι­βλί­ο του Π. Σω­τη­ρό­που­λου “Πα­να­γιώ­της Γωρ­γιά­δης – Σε­λια­νί­της έ­να ά­γνω­στος Φι­λι­κός” ό­που φαί­νε­ται α­πό το κα­τά­στι­χο του Γε­ωρ­γιά­δη σελ. 22, που ση­μεί­ω­νε χρή­μα­τα που ε­λάμ­βα­νε α­πό διά­φο­ρους για τον α­γώ­να, το ε­ξής κεί­με­νο:<br />“1821 Μαρ­τί­ου 29 ο­μο­λο­γί­α χρε­ω­στι­κή εις ε­μέ του Πα­πα-Χρή­στου και Γε­ωρ­γί­ου Ρο­ζέ­ων α­πό Βερ­γου­βί­τσα με διω­ρί­αν η­με­ρών εί­κο­σι πλη­ρω­μής δια ό­σα γρό­σια εις αυ­τήν φαί­νο­νται _ γρό­σια 200”.)<br />Ο συ­χω­ρια­νός των δύ­ο α­δελ­φών Γιωρ­γί­κος Οι­κο­νο­μό­που­λος που πέ­θα­νε το 1902 107 ε­τών, ή­ταν ζω­ντα­νή ι­στο­ρί­α και δι­η­γή­θη­κε για τον Πα­πα­χρι­στά­κη και το Γιώρ­γη Ρό­ζο στον Πα­πα­-Χρή­στο Οι­κο­νο­μό­που­λο (νε­ό­τε­ρος Πα­πάς που γνώ­ρι­ζε ο Χρή­στος Σα­μα­ράς).<br />Τον Γιωρ­γί­κο Α­να­γνώ­στου Οι­κο­νο­μό­που­λο α­να­φέ­ρει στο βι­βλί­ο ¨Κα­λα­βρυ­τι­νή Ε­πε­τη­ρίς¨ ο Γε­ώρ­γιος Πα­παν­δρέ­ου το 1896 ε­τών 102 ο ο­ποί­ος γρά­φει τα ε­ξής :<br />“Και ε­πί Τουρ­κο­κρα­τί­ας ο Δή­μος Φελ­λό­ης α­πο­τε­λού­σε ί­δια πε­ρι­φέ­ρεια την ο­ποί­α διεύ­θυ­νε το 1821 ο Μου­λά Για­κού­μπ τον ο­ποί­ο θυ­μό­ταν και ο νυν στην Βερ­γου­βί­τσα ζών 102 ε­τών γέ­ρο­ντας Γε­ώρ­γιος Α­να­γνώ­στου Οι­κο­νο­μό­που­λος, να δια­σκε­δά­ζει σε ελ­λη­νι­κό γά­μο που ή­ταν προ­σκα­λε­σμέ­νος και τρα­γου­δού­σε το ά­σμα της Ε­λέ­νης του Λι­μάζ α­γά α­πό το Λει­βάρ­ζι, ό­ταν οι Τούρ­κοι τον ει­δο­ποί­η­σαν να φύ­γει ε­σπευ­σμέ­νως διό­τι ε­ξερ­ρά­γη η ε­πα­νά­στα­ση”.Ο Γε­ώρ­γιος Β. Ρό­ζος εί­χε τρεις γιους. Τον Θα­νά­ση , τον Πα­ντε­λή και τον Α­πο­στό­λη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-8397878144451815334?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-73212861566147994982010-07-23T23:03:00.000+03:002010-07-23T20:09:28.624+03:00Η ρίζα... (συνέχεια)<strong><span style="color:#ff0000;">Θα­νά­σης Γ. Ρό­ζος 1786</span></strong><br />Α­πέ­κτη­σε μί­α κό­ρη την Πα­να­γιώ­τα και πή­ρε σώ­γα­μπρο τον Γιάν­νη Μαρ­γώ­ση α­πό Φρα­γκιά­νι­κα ο ο­ποί­ος το πρώ­το του παι­δί το έγ­γρα­ψε Ρό­ζο.<br />Ο Γιάν­νης Μαρ­γώ­σης εί­χε τρί­α παι­διά το Θα­νά­ση που πέ­θα­νε στο στρα­τό το 1915, το Νι­κο­λή (Μαρ­γώ­σι­δες) και τον Σω­τή­ρη Ρό­ζο που πέ­θα­νε α­νύ­πα­ντρος. Ο Νι­κο­λής απέκτησε δύ­ο κό­ρες. Έ­τσι στα­μά­τη­σε η συ­νέ­χεια των α­πο­γό­νων του Θα­νά­ση Ρό­ζου στην Ρο­ζέ­ϊ­κη ι­στο­ρί­α.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Πα­ντε­λής Γ. Ρό­ζος 1788<br /></span></strong>Εί­χε μί­α κό­ρη, τον Σω­τή­ρη που δεν α­πέ­κτη­σε παι­διά και τον Χα­ρα­λά­μπη. Ο Χα­ρα­λά­μπης Π. Ρό­ζος αν και εί­χε φερ­σί­μα­τα κο­τζα­μπά­ση, ή­ταν α­γα­πη­τός στο χω­ριό του, ε­νερ­γη­τι­κός και εί­χε αρ­κε­τές γραμ­μα­τι­κές γνώ­σεις που α­πέ­κτη­σε με ι­διαί­τε­ρους δα­σκά­λους. Έ­φτια­ξε το πα­λιό δη­μο­τι­κό σχο­λεί­ο και το δώ­ρι­σε στην εκ­κλη­σί­α που έ­παιρ­νε ε­νοί­κιο α­πό το κρά­τος. Έ­φτια­ξε τον Ά­γιο Πα­ντε­λε­ή­μο­να Αι­γεί­ρας σε μνή­μη του γιου του Πα­ντε­λή (με­τά κα­τασκευα­στεί ο νέ­ος να­ός του Α­γί­ου Πα­ντε­λε­ή­μο­να στα θε­μέ­λια αυ­τού). Α­πέ­κτη­σε ε­κα­το­ντά­δες στρέμ­μα­τα χω­ρά­φια, α­μπέ­λια, στα­φί­δες, ε­λιές, ε­λαιο­τρι­βεί­ο. Ο Χα­ρα­λά­μπης Π. Ρό­ζος εί­χε γιο τον Πα­ντε­λή που σπού­δα­ζε δι­κη­γό­ρος και πέ­θα­νε φοι­τη­τής, και δύ­ο κό­ρες. Η μί­α κό­ρη πα­ντρεύτη­κε στη Σβυ­ρού με τον Βα­σί­λη Χα­ρα­λα­μπό­που­λο και η άλ­λη με τον για­τρό Πα­να­γή Α­ση­μα­κί­δη α­πό τη Σε­λιά­να που τον πή­ρε σώ­γα­μπρο. Ο Α­ση­μα­κί­δης α­πέ­κτη­σε δύ­ο παι­διά, τον Πα­ντε­λή που δεν α­πέ­κτη­σε παι­διά και την Πα­ρα­σκευ­ή που πα­ντρεύ­τη­κε τον Γε­ώρ­γιο Χρό­νη α­νώ­τε­ρο υ­πάλ­λη­λο της κτη­μα­τι­κής τρά­πε­ζας.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Α­πο­στό­λης Γ. Ρό­ζος 1790-1865<br /></span></strong>Λό­γω ό­τι υ­πάρ­χει η δια­θή­κη του κα­λά δια­τη­ρη­μέ­νη και έ­χει συ­ντα­χθεί στις 29 Α­πρι­λί­ου του έ­τους 1864 έ­χου­με α­κρι­βής στοι­χεί­α για την οι­κο­γέ­νειά του, και λέ­ει τα ε­ξής:<br />Εν Βερ­γου­βί­τσα του Δή­μου Φελ­λό­ης και εν τη ε­νταύ­θα οι­κί­α του Α­πο­στό­λου Γ. Ρό­ζου σή­με­ρον την ει­κο­στήν ε­νά­τη Α­πρι­λί­ου η­μέ­ραν Τε­τάρ­την και ώ­ραν δε­κά­την πρό με­σημ­βρί­ας το 1864, ει­σελ­θών εις την οι­κί­αν του Α­πο­στό­λου Γε­ωρ. Ρό­ζου κα­τοι­κο­κτη­μα­τί­α ε­νταύ­θα και ε­νο­ρευό­με­νον στην εκ­κλη­σί­αν η Κοί­μη­σις της Θε­ο­τό­κου και εύ­ρων τού­τον κλι­νή­ρην εις το με­σαί­ον δω­μά­τιο της οι­κί­ας του .... και ε­γώ ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος να κα­τα­χω­ρώ ό­σα λέ­γει αυ­το­λε­ξή χω­ρίς να με­τα­βά­λω τας έν­νοιάς των, γρά­φων τους ι­δί­ους λό­γους του χω­ρίς να ε­πι­φέ­ρων πα­ρα­μι­κρήν πα­ρα­τή­ρη­σην:<br />Υ­παν­δρεύ­την με­τα της Βα­σι­λι­κής Α­να­γνώ­στου Μπέ­η προ τριά­κο­ντα τεσ­σά­ρων ε­τών, ε­γέν­νη­σα μετ΄αυ­τής ο­κτώ τέ­κνα τα μεν τέσ­σε­ρα α­πέ­θα­ναν τα δε τέσ­σε­ρα ζούν η Μα­ρί­σλα, Γα­ρου­φα­λιά, Πα­να­γής και Χά­ϊ­δο τα ο­ποί­α ε­γκα­θι­στά και α­φή­νει κλη­ρο­νό­μους του τα α­νω­τέ­ρω τέσ­σε­ρα τέ­κνα.<br />Την μεν Μα­ρι­σλα υ­πάν­δρευ­σε στην Ζά­χο­λη με­τα του Πα­να­γιω­τά­κη Ψα­ρού και έ­δω­σεν εις αυ­τήν και τον γα­μπρόν του δια προί­κα το α­νά­λο­γο με­ρί­διον της εις ρου­χι­σμόν και με­τρη­τάς δραχ­μάς α­νε­βαί­νο­ντας ό­λα εις δραχ. χι­λιά­δες έξ και πε­ντα­κό­σιες α­ριθ. 6.500 και την ε­γκα­θι­στά κλη­ρο­νό­μον με­τά του θα­νά­του του εις δραχ­μές χι­λί­ας α­ριθ. 1000. Την δε θυ­γα­τέ­ρα του Γα­ρου­φα­λιά υ­πάν­δρευ­σε και αυ­τήν με­τά του εκ Σε­λιά­νης Θε­ο­δώ­ρου Κα­ρα­βέ­λα και έ­δω­σε εις αυ­τήν και τον γαμ­βρόν του δια …. και α­νά­λο­γον με­ρί­διον των και ως προί­κα στα­φι­δά­μπε­λο 5 στρέμ­μα­τα εις Αρ­μυ­ρό του Δή­μου Αι­γεί­ρας, δέ­κα ε­λαιό­δεν­δρα πα­ρά την, εις Οι­κο­νο­μέ­ι­κα του Δή­μου Αι­γεί­ρας. Με­τρη­τάς δραχ­μές τρείς χι­λιά­δες, και ρου­χι­σμόν διά­φο­ρον, α­νε­βαί­νων των των κτη­μά­των των με­τρη­τών και των ρου­χι­σμόν εις δραχ­μές το ό­λον χι­λιά­δες ο­κτώ και πε­να­τα­κο­σί­ας α­ριθ. 8500 και τώ­ρα ε­γκα­θι­στά κλη­ρο­νό­μον του την αυ­τήν Γα­ρου­φα­λιά με­τά του θα­νά­του του εις δραχ­μές τρια­κο­σί­ας (300) την δε ά­γα­μην θυ­γα­τέ­ρα του Χά­ι­δω ε­γκα­θι­στά και α­φή­νει κλη­ρο­νό­μον του με­τά τον θα­να­τό του εις τρείς χι­λιά­δες δραχ­μές α­ριθ. 3000 εις έ­να και ή­μι­ση στρέμ­μα στα­φι­δά­μπε­λον κει­μέ­νης εις θέ­σην Κου­βέ­λη πεύ­κον εις Κοκ­κι­νιές. Δέ­κα πέ­ντε ε­λαιό­δεν­δρα εις ….. ε­ντός του χω­ριού Βλο­βω­κάς του Δή­μου Αι­γεί­ρας σπο­ρά­δην και εις ρου­χι­σμόν διά­φο­ρον κα­τά το έ­θι­μο του τό­που του και της κα­τα­στά­σε­ώς του α­ναι­βαί­νο­ντας εις δραχ­μές χι­λί­ας πε­ντα­κο­σί­ας α­ριθ. 1500 και δέ­κα ο­κά­δες χαλ­κώ­μα­τα και διά­φο­ρα αγ­γεί­α . Εις δε την υ­πό­λοι­πην πε­ριου­σί­αν του κι­νη­τήν και α­κί­νη­τον κα­θώς και αυ­το­κί­νη­τον, κει­μέ­νην εις τους δή­μους Φελ­λό­ης και Αι­γεί­ρας και συ­γκε­κρι­μέ­νην α­πό οι­κί­ες, α­μπέ­λους, στα­φι­δα­μπέ­λους, ε­λαί­αι, ε­λαιο­τρι­βεί­ον α­γρούς πο­τι­στι­κούς και ξε­ρι­κούς και πα­ντός ού­τος δια­κα­τέ­χον, α­πό αι­γο­πρό­βα­τα και λοι­πά ε­γκα­θι­στά και α­φή­νει κύ­ριον …… και κα­θο­λι­κόν κλη­ρο­νό­μον του τον υ­ιόν του Πα­να­γήν ο ο­ποί­ος με­τά του θα­νά­του του να την δια­θέ­τει κα­τά την δι­κήν του αυ­τού ε­πι­θυ­μί­α την α­νω­τέ­ρω πε­ριου­σί­α κα­θώς και το χρη­μα­τι­κόν ό­λον ό­σον έ­χω εις με­τρη­τά και έγ­γρα­φα, υ­πό την ρη­τήν υ­πο­χρέ­ω­σην να δώ­σει στους κλη­ρο­νό­μους ό­σα α­νω­τέ­ρω ά­φη­σα είς τους κλη­ρο­νό­μους χω­ρίς να έ­χει κα­νέ­ναν άλ­λον να δια­θέ­σει τού­τον τον υ­ιόν του Πα­να­γήν είς ο­βο­λόν. Και αν δώ­σει ο κλη­ρο­νό­μος τού­τος Πα­να­γής εις τον ε­πί­τρο­πον της εκ­κλη­σί­ας η Κοί­μη­σης της Πα­να­γί­ας δραχ­μές τρια­κο­σί­ας α­ριθ. 300 δια να κα­τα­σκευά­σουν γέ­φυ­ρα οι χω­ρια­νοί του και να πη­γαί­νουν εις τα κτή­μα­τά των εις Ρα­σού­λια, η ο­ποί­α να κα­τα­σκευα­στεί και κτι­σθεί εις τον μύ­λος της Γιαν­νιάς πλη­σί­ον. Ε­πί­σης ο αυ­τός κλη­ρο­νό­μος να δώ­σεις εις τον αυ­τόν ε­πί­τρο­πον της εκ­κλη­σί­ας δραχ­μές δια­κο­σί­ας ο­πό­τε οι χω­ρια­νοί οι­κο­δο­μή­σουν νέ­ον να­όν ε­ντός του χω­ριού Βερ­γου­βί­τσης και ό­ταν τα δώ­σει να εί­ναι πα­ρόν ό­λοι ο χω­ρια­νοί να λά­βου­σιν γνώ­σιν».<br />Α­πό τη δια­θή­κη αυ­τή μπο­ρού­με να κα­τα­λά­βου­με το χα­ρα­κτή­ρα και την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση του Α­πο­στό­λη α­φού παρ΄ ό­τι εί­ναι κλι­νή­ρης και ε­τοι­μο­θά­να­τος, σκέ­πτε­ται για την α­νά­πτυ­ξη του χω­ριού του με το να ε­πι­θυ­μεί να γί­νει γε­φύ­ρι και και­νούρ­γιος Να­ός. Ο με­τέ­πει­τα εγ­γο­νός του Γιώρ­γης Π. Ρό­ζος που εί­χε γνω­ρί­σει τον Α­πο­στό­λη ά­κου­γε τα σχό­λια α­πό άλ­λους που έ­λε­γαν για τον παπ­πού του ότι ή­ταν σο­βα­ρός, σε­βα­στός και α­γα­πη­τός άν­θρω­πος στο χω­ριό την ε­πο­χή ε­κεί­νη. Μά­λι­στα έ­λε­γε ο Γιώρ­γης Π. Ρό­ζος ό­τι τον ο­νό­μα­ζαν Νέ­στο­ρα, πα­ρο­μοιά­ζο­ντάς τον με τον μυ­θι­κό βα­σι­λιά της Πύ­λου Νέ­στο­ρα, που ο Ό­μη­ρος τον πα­ρου­σιά­ζει σαν γέ­ρο­ντα, αλ­λά αν­δρεί­ο α­κό­μα μα­χη­τή που δια­κρι­νό­ταν α­νά­με­σα σε ό­λους τους Έλ­λη­νες για τη σω­φρο­σύ­νη του.<br />Οι κό­ρες του Α­πο­στό­λη, η Μα­ρί­σλα πα­ντρεύ­τη­κε τον Πα­να­γιω­τά­κη Ψα­ρό α­πό τη Ζά­χο­λη (λε­γό­ταν ό­τι την έ­κλε­ψε), η Γα­ρου­φα­λιά πα­ντρεύ­τη­κε το Θε­ό­δω­ρο Κα­ρα­βέ­λα α­πό τη Σε­λιά­να για­τρό ο ο­ποί­ος ή­ταν Δή­μαρ­χος Φελ­λό­ης ε­πί ει­κο­σα­ε­τί­α, και η Χά­ι­δω που πα­ντρεύ­τη­κε τον Χρή­στο Πε­τρό­που­λο α­πό τα Αρ­φα­ρά (υ­πάρ­χει στην Αι­γεί­ρα σή­με­ρα μα­κρι­νή εγ­γο­νή της με το ό­νο­μα Χά­ϊ­δω Πα­πα­για­νο­πού­λου).<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Πα­να­γής Α. Ρό­ζος 1830 - 1902<br /></span></strong>Ό­πως ο Κώ­στας Γ. Ρό­ζος εγ­γο­νός του μας με­τέ­φε­ρε,ο Παναγής ή­ταν τί­μιος, η­θι­κός, δη­μιουρ­γι­κός και πο­λύ α­γα­πη­τός στους χω­ρια­νούς του και μεγά­λα πο­λι­τι­στι­κά προ­σό­ντα. ­Έ­γι­νε δή­μαρ­χος Φελ­λό­ης και φρό­ντι­σε πο­λύ για το χω­ριό. Έ­κτι­σε το προ­σκυ­νη­τά­ρι με κα­μά­ρα που έ­χει μια πε­ρί­ερ­γη θέ­ση για να ρί­χνουν οι πι­στοί χρή­μα­τα σε βο­ή­θεια της εκ­κλη­σί­ας και φύ­τε­ψε τα κυ­πα­ρίσ­σια στις ά­κρες του δρό­μου που ο­δη­γεί α­πό το προ­σκυ­νη­τά­ρι στην εκ­κλη­σί­α. Λέ­γε­ται ό­τι ε­μπνεύ­στη­κε το φύ­τε­μα των κυ­πα­ρισ­σιών, α­πό αυ­τά που εί­δε στην Τρυ­πη­τή στο Αί­γιο όταν πήγαινε σχολείο. Μζζε­τέ­φε­ρε τα νε­κρο­τα­φεί­α του Α­γί­ου Νι­κο­λά­ου και Α­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου στην Πα­να­γί­α και πε­ρι­μά­ντρω­σε το νέ­ο νε­κρο­τα­φεί­ο Έ­φτια­ξε έ­να γε­φύ­ρι στο Ρα­σού­λι, ό­πως ή­ταν και αυ­τό ε­πι­θυ­μί­α του πα­τέ­ρα του, που σε μια κα­τε­βα­σιά γκρε­μί­στη­κε και κα­τά δια­βο­λι­κή σύ­μπτω­ση πα­ρέ­συ­ρε και έ­πνι­ξε τη Βα­σί­λω Αν­δρι­κο­πού­λου - Α. Κου­τσα­λέ­ξη. Έ­φτια­ξε τρεις βρύ­σες με κο­ρύ­τες (πο­τί­στρες) μί­α στην Πλά­κα που την λέ­νε Κα­μά­ρι, μια στου Κλέ­ρη που κα­τε­στρά­φη το 1940 και μια στην κά­τω βρύ­ση που κα­τα­στρά­φη­κε το 1941. Κα­τόρ­θω­σε και έ­γι­νε δη­μό­σιο Δη­μο­τι­κό σχο­λεί­ο, για­τί μέ­χρι το 1885 ή­ταν ι­διω­τι­κό και ο δά­σκα­λος πλη­ρω­νό­ταν α­πό το χω­ριό. (Ο πρώ­τος δά­σκα­λος ή­ταν ο Κου­τσο­δά­σκα­λος α­πό την Τσι­λαρ­δή της Βε­λάς).<br />Ο Πα­να­γής πα­ντρεύ­τη­κε τη Μα­ρί­α Κα­νελ­λο­πού­λου α­πό το Μαυ­ρέ­ντι. Η Μα­ρί­α Κα­νελ­λο­πού­λου ή­ταν εγ­γο­νή της Αρ­χό­ντισ­σας της Αι­κα­τε­ρί­νης Οι­κο­νο­μο­πού­λου - Αγ­γε­λε­το­πού­λου.*<br />Ο Πα­να­γής Ρό­ζος κα­τοι­κού­σε και στην Αι­γεί­ρα στο σπί­τι που έ­κτι­σε το 1860-64 πε­ρί­που και κα­τοι­κεί σή­με­ρα η οι­κο­γέ­νεια Νι­κο­λά­ου Κ. Ρό­ζου. Η πε­ριο­χή αυ­τή σή­με­ρα λέ­γε­ται Οι­κο­νο­μέ­ι­κα και Ρο­ζέ­ι­κα. Οι­κο­νο­μέ­ϊ­κα α­πό την με­γά­λη έ­κτα­ση που εί­χε η Αρ­χό­ντισ­σα –Οι­κο­νο­μο­πού­λου που με­τέ­πει­τα έ­δω­σε προί­κα στον Πα­να­γή. (Τό­τε οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Βερ­γου­βι­τσιώ­τες τον χει­μώ­να με­τοι­κού­σαν στην Αι­γεί­ρα στην πε­ριο­χή Κόκ­κι­νου Βρά­χου που ο­νο­μά­ζε­ται μέ­χρι σή­με­ρα Βερ­γου­βι­τσιώ­τι­κα κα­λύ­βια και ή­ταν η χει­με­ρι­νή έ­δρα της κοι­νό­τη­τας.)<br />Ο Πα­να­γής λό­γο ό­τι χή­ρε­ψε γρή­γο­ρα εί­χε μό­νο δύ­ο παι­διά τον Γιώρ­γη και το Α­πο­στό­λη. Έ­δω­σε και στα δύ­ο μόρ­φω­ση σχο­λαρ­χεί­ου, δεν συ­νέ­χι­σαν ό­μως τις σπου­δές με σκο­πό να δια­χει­ρι­στούν τη με­γά­λη του πε­ριου­σί­α. Πο­λύ νω­ρίς έ­χα­σε την γυ­ναί­κα του και ε­μπι­στεύ­τη­κε τα δύ­ο παι­διά του στην Πα­να­γιώ­τα Σερ­βέ που της εί­χε δώ­σει με­γά­λα δι­καιώ­μα­τα πά­νω στη δια­παι­δα­γώ­γη­σή τους για­τί ή­ταν γυ­ναί­κα με με­γά­λο η­θι­κό α­νά­στη­μα.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Α­πο­στό­λης Π. Ρό­ζος 1865 </strong></span><br />Παντρεύτηκε στη Σε­λιά­να στου Μπα­λή και α­πέ­κτη­σε δύ­ο παι­διά τον Θο­δω­ρή που έ­με­νε στα Σε­λια­νί­τι­κα και μί­α κό­ρη τη Μα­ρί­α που πα­ντρεύ­τη­κε το συμ­βο­λαιο­γρά­φο Α­να­γνω­στό­που­λο Παύ­λο.<br />Α­πό τη δια­θή­κη του Πα­να­γή με η­με­ρο­μη­νί­α 29 Ιου­λί­ου 1902 του Συμ­βο­λαιο­γρά­φου Χρή­στου Κ. Ρη­γό­που­λου α­πό τη Σε­λιά­νια, α­να­φέ­ρει ο συμ­βο­λαιο­γρά­φος ό­τι ο Πα­να­γής Α. Ρό­ζος ή­ταν κλι­νή­ρης με βα­ριά πλη­γή στον τέ­νο­ντα του δε­ξιού πο­διού. Ε­γκα­θι­στά κλη­ρο­νό­μους τους δύ­ο γιους του Γιώρ­γη και Α­πο­στό­λη. Στον Α­πο­στό­λη α­φή­νει ό­τι δεν­δρο­πε­ρί­βο­λα κα­τά τους γά­μους του έ­χει πα­ρα­χω­ρή­σει στα Σε­λια­νή­τι­κα Αι­γί­ου και στα Οι­κο­νο­μέ­ϊ­κα της πε­ρι­φε­ρεί­ας Βλω­βο­κάς και ό­τι κα­τω­τέ­ρω θα υ­πο­χρε­ώ­σει τον υ­ιόν του Γε­ώρ­γιο να του δώ­σει. Στον υ­ιόν του Γε­ώρ­γιο α­φή­νει ά­πα­σα την πε­ριου­σί­α του στην πε­ρι­φέ­ρεια του Δή­μου Φελ­λό­ης και Αι­γεί­ρας. Υ­πο­χρε­ώ­νει δε τον υ­ιόν του Γε­ώρ­γιο να δώ­σει στον Α­πο­στό­λη την οι­κί­α του ε­ντός του χω­ριού Σε­λια­νή­τι­κα του Δή­μου Αι­γί­ου με την πε­ριο­χή του προ­αυ­λί­ου, χα­μο­κέ­λας και του πε­ρι­βο­λιού.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Γιώρ­γης Π. Ρό­ζος 1859-1936<br /></strong></span>Πα­ντρεύ­τη­κε την α­δελ­φή του Δη­μάρ­χου Φελ­λό­ης Μα­ρί­α Πα­λαιο­λο­γο­πού­λου α­πό την Α­ρά­χο­βα (Ε­ξο­χή) και α­πέ­κτη­σαν τέσ­σε­ρα παι­διά τον Κώ­στα, τον Θε­ό­δω­ρο, τον Αγ­γε­λή και μί­α κό­ρη την Βα­σι­λι­κή. Ό­ταν συ­στά­θη­καν οι κοι­νό­τη­τες το 1912, πρώ­τος πρό­ε­δρος της Βερ­γου­βί­τσας ή­ταν ο Γε­ώρ­γιος Π. Ρό­ζος, α­πό­γο­νος του πρώ­του με­τε­πα­να­στα­τι­κού δη­μάρ­χου Γε­ωρ­γί­ου Β. Ρό­ζου.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Κώ­στας Γ. Ρό­ζος (1889-1980)</span></strong><br />Πο­λέ­μη­σε το 1912 στην εκ­στρα­τεί­α κα­τά των Τούρ­κων στις μά­χες Ε­λάσ­σο­νος, Γιαν­νι­τσών, Σα­ρα­ντα­πό­ρου, Λέ­σβου και Χί­ου με το βαθ­μό του υ­πα­ξιω­μα­τι­κού και τι­μή­θη­κε με με­τάλ­λια αν­δρεί­ας. Έ­γι­νε πρό­ε­δρος της κοι­νό­τη­τας, εκ­κλη­σια­στι­κός σύμ­βου­λος και μέ­χρι το τέ­λος της ζω­ής του εν­δια­φέρ­θη­κε για την πρό­ο­δο της γε­νέ­τει­ρας. Σαν πρό­ε­δρος διο­ρί­σθη­κε α­πό το Νο­μάρ­χη Α­χα­ΐ­ας τον Μάρ­τιο του 1945 που λό­γο του εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου χρειά­ζο­νταν αν­θρώ­πους με ή­θος και κοι­νή α­πο­δο­χή. Χά­ρις στις ε­πί­μο­νες προ­σπά­θειές του κα­τά­φε­ρε τον Μάρ­τιο του 1952 να ε­ξα­σφα­λί­σει χρη­μα­το­δό­τη­ση 10 ε­κα­τομ­μυ­ρί­ων για την κα­τα­σκευ­ή του δρό­μου Αι­γεί­ρας Βερ­γου­βί­τσας, με τη βο­ή­θεια του τό­τε Υ­πουρ­γού Υ­γεί­ας κ. Ζα­ϊ­μη.<br />Ο Κώ­στας Ρό­ζος πα­ντρεύ­τη­κε την Ου­ρα­νί­α Κα­ρα­δή­μα α­πό την Γκού­ρα και έ­κα­νε τέσ­σε­ρις γιους τον Γιάν­νη που σκο­τώ­θη­κε την κα­το­χή το 1943 τε­λω­νια­κό, τον Χρι­στό­φο­ρο τε­λω­νια­κό, τον Σω­τή­ρη α­στυ­νο­μι­κό -τα­χυ­δρο­μι­κό το Νί­κο που πα­ρέ­μει­νε στην Αι­γεί­ρα και μια κό­ρη τη Μα­ρί­α που πα­ντρεύ­τη­κε στην Α­θή­να.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Θό­δω­ρος Γ. Ρό­ζος (1896-1980)<br /></span></strong>Έ­βγα­λε την ε­μπο­ρι­κή σχο­λή Πα­τρών σπού­δα­σε στην Πά­ντειο και πή­ρε τον βαθ­μό του Γε­νι­κού ε­πι­θε­ω­ρη­τή ε­φο­ριών. Το εν­δια­φέ­ρον του Θό­δω­ρου για το χω­ριό ή­ταν με­γά­λο. Με τη συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση του γύ­ρι­σε στην γε­νέ­τει­ρα, έ­κτι­σε σπί­τι που έ­με­νε ό­λο το χρό­νο. Συ­ν­τέ­λε­σε στην υ­δρο­δό­τη­ση της εκ­κλη­σί­ας με α­ντλί­α πριν γί­νει σύν­δε­ση με τη δε­ξα­με­νή, χρη­μα­το­δό­τη­σε το βι­βλί­ο ¨Ι­στο­ρί­α του χω­ριού Βερ­γου­βί­τσα¨ α­κό­μα και τον οι­κο­γε­νεια­κό του τά­φο τον έ­φτια­ξε στο νε­κρο­τα­φεί­ο του χω­ριού. Έ­δι­νε βρα­βεί­α στους μα­θη­τές του χω­ριού, δεί­χνο­ντας έ­τσι την Ρο­ζέ­ι­κη προ­σή­λω­ση για την πνευ­μα­τι­κή α­νά­πτυ­ξη του τό­που. Εί­χε παι­διά τον Γιώρ­γη, τον Νί­κο, τον Τά­κη και μια κό­ρη την Α­σπα­σί­α. Τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια ο Νί­κος μέ­νει μό­νι­μα στην Βερ­γου­βί­τσα στο σπί­τι του Θό­δω­ρου δεί­χνο­ντας και αυ­τός την α­γά­πη για το χω­ριό των προ­γό­νων του.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Αγ­γε­λής Γ. Ρό­ζος<br /></span></strong>Με­γα­λο­φα­με­λί­της, δη­μιουρ­γι­κός, φι­λό­πα­τρις, α­ντι­να­ζι­στής και α­ντι­φα­σί­στας, εί­χε φοι­τή­σει στην ε­μπο­ρι­κή σχο­λή Πα­τρών. Α­να­μεί­χθη­κε στα κοι­νά του χω­ριού του, πέ­θα­νε ό­μως νω­ρίς. Ά­φη­σε τέσ­σε­ρις γιους τον Γιώρ­γη, τον Αρ­γύ­ρη, τον Θα­νά­ση μετανάστες στην Αυ­στρα­λί­α, τον Πα­να­γή στην Ελ­λά­δα και τρεις κό­ρες την Αγ­γε­λι­κή την Βα­σι­λι­κή και την Ε­λευ­θε­ρί­α. Ο Πα­να­γής διε­τέ­λε­σε Πρό­ε­δρος στην κοι­νό­τη­τα Αι­γεί­ρας για αρ­κε­τά χρό­νια και το κα­λο­καί­ρι έ­με­νε στην Βερ­γου­βί­τσα που τό­σο α­γα­πού­σε.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Η Αγ­γε­λι­κή</span></strong> πα­ντρεύ­τη­κε στην Ε­λί­κη τον για­τρό Παναγιώτη Αγ­γε­λό­που­λο που πέ­θα­ναν ό­μως νω­ρίς και ά­φη­σαν ορ­φα­νή τη κό­ρη τους Κονδύλω - Λού­λα .<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Α­να­γνώ­στης Ρό­ζος 1760 - Αγ­γε­λής Ρό­ζος 1860<br /></span></strong>Ο Α­να­γνώ­στης Ρό­ζος εί­ναι μια ση­μαί­νου­σα προ­σω­πι­κό­τη­τα της επο­χής του. Το ό­νο­μα Α­να­γνώ­στης δη­λώ­νει μορ­φω­μέ­νο ά­το­μο ή κα­τα­γω­γή α­πό μορφω­μέ­νους γο­νείς. Η ά­πο­ψή μας αυ­τή α­πο­κτά πε­ρισ­σό­τε­ρη ι­σχύ και α­πό το γεγο­νός ό­τι το 1828 ε­ξε­λέ­γη δη­μο­γέ­ρο­ντας στην Βερ­γου­βί­τσα. Ο Α­να­γνώ­στης λοι­πόν εί­ναι έ­να πρό­σω­πο μό­νο στην ι­στο­ρί­α χω­ρίς να έ­χου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες πλη­ροφο­ρί­ες για τους προ­γό­νους ή α­πο­γό­νους του.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Αγ­γέ­λω Χή­ρα Γε­ωρ­γα­ντά – Ρό­ζου<br /></span></strong>Α­πό συμ­βό­λαιο του 1886 φαί­νε­ται η Αγ­γέ­λο χή­ρα Γε­ωρ­γα­ντά – Ρό­ζου και οι δύ­ο γιοι της ο Η­λί­ας Γ. Ρό­ζος και ο ε­τε­ρο­θα­λής α­δελ­φός του Θε­ο­φά­νης Γ. Ρό­ζος. Α­πό συμ­βό­λαιο του 1922 α­πο­δει­κνύ­ε­ται ό­τι ο Θε­ο­φά­νης Γ. Ρό­ζος α­πε­βί­ωσε το 1897.<br />Α­πό­γο­νοι του Θε­ο­φά­νη Γ.Ρό­ζου ή­ταν ο Πα­να­γής και ο Αρ­γύ­ρης.<br />Ο Πα­να­γής Γ. Ρό­ζος εί­χε γιούς τον Θε­ο­φά­νη και τον Βα­σί­λη ση­με­ρι­νοί κά­τοικοι Αι­γεί­ρας.<br />Α­πό έγ­γρα­φο του 1902 α­πο­δει­κνύ­ε­ται ό­τι ο Η­λί­ας Γ. Ρό­ζος εί­χε γιο τον Γε­ώρ­γιο Ηλ. Ρό­ζο α­πό­γο­νος του οποί­ου ο Η­λί­ας Ρό­ζος εί­ναι ση­με­ρι­νός κά­τοι­κος Αι­γεί­ρας.<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Ιω­άν­νης Γ. Ρό­ζος 1850</span></strong><br />Ως κάτοικος Βερ­γου­βί­τσας α­να­φέ­ρε­ται στο 589 συμβό­λαιο του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Φελ­λό­ης Χρή­στου Ρη­γό­που­λου το έ­τος 1899. Α­πό τον Ιω­άν­νη Γ. Ρό­ζο προ­έρ­χο­νται οι Ρο­ζέ­οι της Βερ­γου­βί­τσας. Τα α­δέλ­φια Γιάν­νης και Γιώρ­γης Ρό­ζος α­πό­γο­νοι του Ιω­άν­νη Γ. Ρό­ζου, μό­νι­μοι κάτοικοι μέ­χρι πρό­σφα­τα του χωριού και α­πό τους τε­λευ­ταί­ους Ρο­ζέ­ους της Βεργουβίτσας.<br />Ο Γε­ώρ­γιος Ρό­ζος προ ει­κο­σα­ε­τί­ας εί­χε δια­τε­λέ­σει Πρό­ε­δρος της Κοι­νότη­τας Βερ­γου­βί­τσας - Μο­να­στη­ρί­ου.<br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Οι Ρο­ζέ­οι της Σβυ­ρούς<br /></strong></span>Για τους Ρο­ζέ­ους της Σβυ­ρούς παίρ­νου­με πλη­ρο­φο­ρί­ες α­πό μια δι­κα­στι­κή α­πό­φα­ση, 8-5-1831 Β.Π α­ριθ. 517-518 όπου ο Βα­σί­λειος Στα­μα­τά­κης – Ρό­ζος, κα­τό­πιν αι­τή­σε­ώς του ο­ρί­ζε­ται ε­πι­τρο­πο­κη­δε­μών των α­νη­λί­κων α­δελ­φών του Πα­να­γιώ­τας και Στα­μα­τού­λας. Το δι­κα­στή­ριο ε­πέ­στη­σε την προ­σο­χή του στα ε­ξής κα­θή­κο­ντα: να ε­πα­γρυ­πνεί σαν πα­τέ­ρας αυ­τών μέ­χρι να ε­νη­λι­κιω­θούν, να προ­σέ­χει α­κρι­βέ­στα­τα την δια­χεί­ρι­ση της πα­τρι­κής πε­ριου­σί­ας και να κρα­τεί λο­γα­ρια­σμό. Να μην πω­λή­σει το πα­ρα­μι­κρό πράγ­μα ά­νευ νο­μί­μου αι­τί­ας και α­δεί­ας του δι­κα­στη­ρί­ου, να φρο­ντί­ζει για ε­παύ­ξη­ση αυ­τών και να φρο­ντί­ζει ως άλ­λος πα­τήρ να υ­πε­ρα­σπί­ζε­ται αυ­τά καθ΄ ό­λη την α­παι­τού­με­νη έ­κτα­ση.<br />Α­κό­μα σε μια βε­βαί­ω­ση για πο­λι­τι­κή α­πο­ζη­μί­ω­ση στο Σπύ­ρο Γε­ωρ­γί­ου α­πό τη Σβυ­ρού για την συ­με­το­χή του στο α­γώ­να της ε­πα­νά­στα­σης, υ­πο­γρά­φει στις 29 Ιου­λί­ου 1865 Πρό­ε­δρος Σβυ­ρούς Ιω­άν­νης Ρό­ζος.<br />Αρ­γό­τε­ρα σε πω­λη­τή­ριο συμ­βό­λαιο τον Μά­ϊ­ο του 1883 υ­πο­γρά­φει ο Πα­να­γιώ­της Ιωάν­νου Ρό­ζος, ο γιος του Προ­έ­δρου.<br />Υ­πάρ­χουν ό­μως αρ­κε­τοί Ρο­ζέ­οι που δεν α­να­φέ­ρο­νται. Ο λό­γος εί­ναι ό­τι οι πρό­γο­νοί τους πι­θα­νόν να μην εί­χαν α­να­γνω­ρι­σμέ­να ε­πώ­νυ­μα. Οι ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις ό­μως που ί­σως εί­χαν τα πρό­σω­πα αυ­τά με κά­ποιους Ρο­ζέους πι­θα­νόν να τους έ­δω­σε το ε­πώ­νυ­μο Ρό­ζος.<br />Το σπου­δαιό­τε­ρο εί­ναι ό­τι σε ό­λες τις φα­τρί­ες των Ρο­ζέ­ων ε­πι­κρα­τού­σαν τα ί­δια ο­νό­μα­τα, Γιάν­νης, Θα­νά­σης, Γιώρ­γης, Α­πο­στό­λης, Σω­τή­ρης κ.α.<br />Στους πο­λυ­φα­με­λί­τες μπαί­νει και κα­νέ­να πα­ρα­πά­νω ό­πως Νί­κος , Χρή­στος, Δη­μή­τρης κ.α. Το α­ξιο­πε­ρί­ερ­γο εί­ναι ό­τι και οι Ρο­ζέ­οι του Με­τσό­βου έ­χουν και αυ­τοί τα ί­δια ο­νό­μα­τα ό­πως Αγ­γε­λής, Γιώρ­γης, Γιάν­νης, Α­πο­στό­λης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-7321286156614799498?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-76481145032054147652010-07-23T23:02:00.000+03:002010-07-23T20:09:09.137+03:00Οι Ροζέοι το 1902Στο με αριθ. 4942 συμ­φω­νη­τι­κό της 17ης Μαρ­τί­ου 1902 με το ο­ποίο α­φιε­ρώ­νε­ται η έ­κτα­ση που πε­ρι­βά­λει τις πλα­γιές γύ­ρω α­πό τον Ιε­ρό Να­ό της Πα­να­γί­ας στην Βερ­γου­βί­τσα στον εν λό­γω Να­ό, φαί­νε­ται να έ­χουν κλη­θεί ως μάρ­τυ­ρες ό­λοι οι κά­τοι­κοι του χω­ριού.<br />Εκεί υ­πάρ­χουν γραμ­μέ­νοι 81 μάρ­τυ­ρες, ό­λοι μό­νι­μοι κά­τοι­κοι του χω­ριού. Στα 81 αυ­τά ά­το­μα μπο­ρού­με να δού­με και τους Ρο­ζέ­ους που διέ­με­ναν τό­τε στο χω­ριό. Λου­κάς Α. Ρό­ζος, Θε­ο­φά­νης Ρό­ζος, Γε­ώρ­γιος Ηλ. Ρό­ζος, Βα­σί­λειος Π. Ρό­ζος, Κων/νος Αθ. Ρό­ζος, Γε­ώρ­γιος Π. Ρό­ζος, Α­ρι­στεί­δης Α. Ρό­ζος. Το πα­ρα­πά­νω έγ­γραφο ό­μως α­να­φέ­ρει για την πλειο­ψη­φί­α των κα­τοί­κων. Εν­δε­χο­μέ­νως να εί­ναι και κά­ποιοι Ρο­ζέ­οι που α­που­σί­α­ζαν α­πό την συ­γκέ­ντρω­ση αυ­τή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-7648114503205414765?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8189109043133928889.post-62684304451742921972010-07-23T23:01:00.000+03:002010-07-23T20:08:33.861+03:00Επίλογος...<span style="font-size:130%;color:#3333ff;"><strong>Γε­νι­κά οι Ρο­ζέ­οι εί­χαν μί­α ι­στο­ρι­κή πο­ρεί­α στους Δή­μους Φελ­λό­ης και Αι­γεί­ρας που συ­νε­χί­ζε­ται α­κό­μα και σή­με­ρα.<br />Σαν πα­ρά­δειγ­μα α­να­φέ­ρω τον Χα­ρα­λά­μπη Π. Ρό­ζο που ή­ταν μέ­το­χος στην Ε­θνι­κή Τρά­πε­ζα και η γνώ­μη του κα­θό­ρι­ζε ε­θνι­κά θέ­μα­τα, ό­πως για το σι­δη­ρο­δρο­μι­κό σταθ­μό της Αι­γεί­ρας, που ε­πρό­κει­το να γί­νει στα Ρο­ζέ­ι­κα, φρό­ντι­σε να αλ­λά­ξει ο σχε­δια­σμός και να γί­νει στη ση­με­ρι­νή του θέ­ση. Αυ­τό έ­γι­νε με­τά α­πό πα­ρέμ­βα­ση του Γε­ωρ­γί­ου Π. Ρό­ζου για να μην α­παλ­λο­τριω­θούν τα κτήμα­τά του που εί­χε στην πε­ριο­χή αυ­τή αλ­λά και για να α­πο­φευ­χθεί ο θό­ρυ­βος του σταθ­μού που θα βρι­σκό­ταν πο­λύ κο­ντά στην οι­κί­α του. Βλέ­που­με λοι­πόν μετά α­πό 100 και πλέ­ον χρό­νια, (η σι­δη­ρο­δρο­μι­κή γραμ­μή Πε­λο­πον­νή­σου κα­τα­σκευάστη­κε το 1890 πε­ρί­που) πώς μπο­ρεί με την πα­ρέμ­βα­ση ε­νός α­τό­μου να ε­πη­ρε­α­σθεί μί­α ο­λό­κλη­ρη πε­ριο­χή. Δη­λα­δή το κέ­ντρο της Αι­γεί­ρας σή­με­ρα θα ή­ταν στην πε­ριο­χή α­να­το­λι­κά του πο­τα­μού Κριού στα Ρο­ζέ­ϊ­κα.<br />Ελ­πί­ζου­με λοι­πόν η α­φή­γη­σή μας αυ­τή, να δώ­σει το κί­νη­τρο στους με­τα­γε­νέ­στε­ρους για μια κα­τα­γρα­φή της ι­στο­ρί­α σε συ­νέ­χεια αυ­τής και να συ­νε­χί­ζουν ως α­πό­γο­νοι των Ρο­ζέ­ων την ί­δια δη­μιουρ­γι­κή πο­ρεί­α των προ­γό­νων τους, δια­φυ­λάσ­σο­ντας την φή­μη του ο­νό­μα­τός τους με ζή­λο και υ­πε­ρη­φά­νεια χω­ρίς να ξε­χνούν το πα­ρελ­θόν.<br />Μια πα­λιά σο­φή κι­νέ­ζι­κη πα­ροι­μί­α λέ­ει:<br />“το πα­ρελ­θόν των αν­θρώ­πων στην ου­σί­α εί­ναι νε­κρό, χρη­σι­μεύ­ει ό­μως για την κα­τα­νό­η­ση του πα­ρό­ντος και την κυ­ριάρ­χη­ση του μέλ­λο­ντος”.<br /><br />Ό­μως το ω­ραιό­τε­ρο και πιο μα­γευ­τι­κό στην ε­πο­χή μας εί­ναι να α­κούς τις πα­λιές ι­στο­ρί­ες που έ­ζη­σαν κά­ποιοι, που προ­σπα­θώ­ντας να α­να­πο­λή­σουν το πα­ρελ­θόν τους με τις θύ­μι­σές τους, έ­γρα­ψαν την δι­κή τους ι­στο­ρί­α.<br />Οι ι­στο­ρί­ες αυ­τές που πα­λιό­τε­ρα δι­η­γή­τω η για­γιά κι ο παπ­πούς στα εγ­γό­νια δί­πλα στο τζά­κι, βο­ή­θη­σαν στη δια­τή­ρη­ση της γνώ­σης, των ε­θί­μων, της οι­κο­γε­νεια­κής ή ε­θνι­κής γε­νι­κό­τε­ρα πε­ρη­φά­νιας των αν­θρώ­πων που ε­πί αιώ­νες με­γά­λω­ναν και δι­δα­σκό­ταν α­πό την φλό­γα του τζα­κιού αυ­τού.<br />Δυ­στυ­χώς σή­με­ρα πο­λύ λί­γοι θα έ­χουν την πο­λυ­τέ­λεια να στα­θούν δί­πλα σε αυ­τό το τζά­κι της γνώ­σης, α­φού η τε­χνο­λο­γί­α και η ε­ξέ­λι­ξη άλ­λα­ξε αρ­κε­τά τον τρό­πο ζω­ής μας σε σύ­γκρι­ση με το πα­ρελ­θόν.<br />Αυ­τό ό­μως δε ση­μαί­νει ό­τι η ι­στο­ρί­α θα στα­μα­τή­σει να γρά­φε­ται. Θα συ­νε­χί­ζει με έ­ναν και­νούρ­γιο τρό­πο γρα­φής, με βί­ντε­ο με ψη­φια­κές μη­χα­νές με ί­ντερ­νετ, χω­ρίς τα αρ­γά και να­νου­ρι­στι­κά λό­για του παπ­πού και της για­γιάς.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8189109043133928889-6268430445174292197?l=rozos.blogspot.com' alt='' /></div>ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΡΟΖΟΣ ΑΙΓΕΙΡΑhttp://www.blogger.com/profile/01308224982372970042noreply@blogger.com0